Ο αμερικανός ποιητής Τζον Μπέριμαν λέει ότι «είναι εξαιρετικά τυχερός ο καλλιτέχνης που έχει να αντιμετωπίσει τη χειρότερη δυνατή δοκιμασία, εφόσον δεν τον σκοτώσει πραγματικά. Τότε μόνο γίνεται σοβαρή δουλειά…» Είναι αλήθεια. Και όσο περισσότερο παρακολουθεί κάποιος τους καλλιτέχνες και τα έργα τους, τόσο εντονότερη είναι η αίσθηση του ναρκισισμού και της μεγαλομανίας, της ευκολίας και του βολέματος. Οι ωδίνες του όρους δεν δικαιώνονται με ένα ινδικό χοιρίδιο που, στην καλύτερη περίπτωση, είναι απλώς χαριτωμένο.
Λιγοστοί όσοι ξεφεύγουν από τον κανόνα. Και ίσως να μην είναι τυχαίο ότι, συνήθως, η ποίηση θα εμπλέκεται με κάποιον τρόπο στο έργο τους. Ή στη ζωή τους. Η ποίηση φαίνεται να είναι κάτι πέραν της Τέχνης. Κάτι που πρέπει να το υποστηρίξεις με ζωή και αίμα. Με ψυχή που αναμετριέται με τον φόβο και τον προσπερνά, έτσι που να μπορεί να γαληνεύει και ν’ ανταριάζει σχεδόν κατά βούλησιν. Και η ματιά να μπορεί να γίνεται καινούργια κάθε δεύτερη μέρα.

Λίγο πριν:

Αν οι «ασφαλείς» Ολυμπιακοί Αγώνες έχουν 13 νεκρούς, τότε πόσους θα έπρεπε να προϋπολογίζουμε χωρίς τα μέτρα ασφαλείας που έχουν ληφθεί; Υποθέτω, όμως, ότι η ασφάλεια δεν αφορά όλους όσους κατοικούν και εργάζονται σε αυτή την πόλη. Ίσως να αποτελεί αγαθό μόνον όσων κινούνται με διαπίστευση στις κάθε τύπου ολυμπιακές λωρίδες με τις οποίες μαρκάρουν το κορμί της πόλης οι νεο-γελαδάρηδες. Αυτής της πόλης που πρέπει υποχρεωτικά να την βρίσκεις όμορφη επειδή «τώρα έχουμε ξένους», αλλιώς χαρακτηρίζεσαι γκρινιάρης και μίζερος, λες και η γκρίνια και η μιζέρια εξοστρακίζονται με χρώματα και μπαλόνια. Η δίψα για ουρανό, νομίζω, δεν είναι ιπτάμενο διαφημιστικό σλόγκαν της Coca-Cola…

Advertisements