Θα πρέπει να είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα για τους μη Έλληνες αθλητές που αγωνίζονται στους Ολυμπιακούς αγώνες. Θα πρέπει να βρίσκουν συνεχώς κάποιον τρόπο να συναγωνιστούν αθλητές με ψυχή, όπως είναι οι δικοί μας, ενώ οι ίδιοι προφανώς δεν διαθέτουν… Ακόμα και αν κάποιοι διαθέτουν, σίγουρα αυτή δεν θα είναι ελληνική, ένα είδος ψυχής που, όπως όλοι γνωρίζουν, είναι ανωτέρας ποιότητος.
Αλλά, ας υποθέσουμε έστω, ότι κάποιος αθλητής διαθέτει με κάποιον τρόπο το ελληνικό είδος ψυχής (είναι, ας πούμε, ομογενής), αλλά αγωνίζεται με τα χρώματα κάποιας άλλης χώρας. Θα τον βοηθήσει σε αυτήν την περίπτωση ο Θεός της Ελλάδας, αυτός που, όπως όλοι γνωρίζουν επίσης, συνδράμει τους αθλητές μας όταν η ελληνική ψυχή δεν είναι αρκετή για να αντιμετωπιστεί η «ρομποτικού» είδους τεχνική των ξένων; Προφανώς όχι, παρεκτός ίσως, για να δοκιμάσει την πίστη κάποιου δικού μας. Σε αυτήν την περίπτωση, ο δικός μας αθλητής βρίσκεται ολομόναχος στο προσωπικό του Όρος των Ελαιών, παλεύοντας με τις αμφιβολίες του (και σε μερικές περιπτώσεις με τους δημοσιογράφους).
Εφόσον όμως είναι Έλληνας, θα έρθει κάποτε και η ώρα της Ανάστασης και των δημοσιογραφικών τίτλων: «Νίκησε η ελληνική ψυχή». Και δεν χρειάζεται να είναι «πραγματικός» Έλληνας, έναν διαχωρισμό που κάνουν πολλοί, μεταξύ των οποίων και η κ. Κατερίνα Θάνου, και νομίζω ότι θα έπρεπε να τον αποφεύγουμε επειδή είναι τεχνητός και, εξ άλλου, η διχόνοια μεταξύ μας είναι κάτι που θα πρέπει πάντοτε να το αποφεύγουμε πάση θυσία. Ποιοι είναι οι «πραγματικοί» Έλληνες; Αυτοί για τους οποίους αγωνίζεται η πρωταθλήτριά μας; Και οι υπόλοιποι που δεν τους καίγεται καρφί; Είναι άραγε «πραγματικοί» Έλληνες όσοι δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τα ρεκόρ και τα μετάλλια των αθλητών;

Advertisements