Οι μύλοι της αλήθειας κινούνται αργά, λέει μια ουγγρική παροιμία. Αλλά ποιος έχει καιρό για να κάθεται και να περιμένει την αλήθεια να ωριμάσει μέσα του; Η ζωή έξω από το παράθυρό μας απαιτεί άλλους ρυθμούς, εκβιάζει προσαρμογές και ακυρώνει συνειδησιακά ταξίδια. Ο χρόνος, όμως, ο εσωτερικός ή συνειδησιακός χρόνος, είναι το συνάλλαγμα. Άλλως πώς να εξαγοράσεις, ψυχή μου, αλήθεια και νόημα για την προσωπική σου ζωή; Μέχρι πότε θα τρως από τα έτοιμα νοήματα του έξω και τις προτηγανισμένες κοινωνικές αλήθειες;
«Μετεβλήθη εντός μου κι ο ρυθμός του κόσμου»… Αν θυμάμαι καλά, γράφτηκε πριν ο Γεώργιος Βιζυηνός να εγκλεισθεί στο ψυχιατρείο. Ας πούμε, λοιπόν, ότι το άστρο σου ζητάει χρόνους κι επιβάλλει ρυθμούς διαφορετικούς. Ας πούμε ότι οι ισορροπίες αργούν να έρθουν. Καταλαβαίνεις ότι κάτι τέτοιο είναι επικίνδυνο. Οι αρρυθμίες είναι κακός οιωνός και η ανησυχία σε σπρώχνει να συγχρονιστείς με τον ασφαλή χρόνο του παραγωγικού κοινωνικού ιστού, αντί να ψάχνεις το Γκρίνουιτς της καρδιάς σου. «Για λόγους ασφαλείας». Όχι σαν εκείνους του υιού Τσιτουρίδη. Σαν εκείνους τους «λόγους ασφαλείας» των φυλακισμένων της 17 Νοέμβρη. Που αν δούνε περισσότερο ουρανό θα τους δούνε κι από ένα διαμέρισμα απέναντι, λέει, και μπορεί να τους πυροβολήσουν.
Για λόγους ασφαλείας, λοιπόν, καλό είναι να ακολουθείς τους ρυθμούς της έξω φυλακής μόνον: να προαυλίζεσαι Παρασκευή και Σάββατο βράδυ στου Ψυρρή. Η έσω φυλακή απαιτεί άλλα κόλπα. Εκεί ο κανονισμός απαιτεί σεβασμό στους εσωτερικούς ρυθμούς μεταμόρφωσης και προαυλισμό κατά μόνας. Ατέρμονη ακροαματική διαδικασία κατά τη διάρκεια μιας προφυλάκισης χωρίς δεκαοκτάμηνους περιορισμούς. Συνεχή αναψηλάφηση της υπόθεσης και εκ νέου επιμέτρηση της ποινής από τον φυσικό δικαστή σου: εσένα. Και, επιπλέον, εκεί ο χρόνος κυλάει αργά. Αλλά οδηγεί στην αλήθεια.

Advertisements