Το κλειδί που ανοίγει μια πόρτα δεν ανοίγει απαραίτητα και την επόμενη. Σου φαίνεται αυτονόητο; Δεν έχεις δει ανθρώπους να προσπαθούν, ξανά και ξανά, ν’ ανοίξουν πόρτες με το ίδιο κλειδί που κάποτε στα νιάτα τους άνοιξε με επιτυχία ορθάνοιχτη μπροστά τους κάποια πόρτα; Η ευελιξία φαίνεται να μην είναι από τις ποιότητες που είναι έμφυτες στην ανθρώπινη ψυχή. Αντιθέτως, τον ανθρώπινο νου φαίνεται να τον κυβερνά η συνήθεια. Έξις, δευτέρα φύσις. Ίσως μάλιστα να ’ναι και λάθος: ίσως η έξις να είναι η πρώτη τη τάξει φύσις.
Και νομίζεις ότι είναι λύση να διαλέγεις πόρτες ανάλογα με το κλειδί που κρατάς στα χέρια σου; Να τριγυρνάς στα ίδια δωμάτια, τους ίδιους τόπους, μόνο και μόνο επειδή κρατάς στο χέρι το κλειδί τους;
Υπάρχουν πόρτες που για να βρεις το κλειδί τους θα πρέπει πρώτα να έχεις ανοίξει άλλες πόρτες και πορτάκια, κουτάκια και θυρίδες. Υπάρχουν και πόρτες που ανοίγουν άμα τους γυρίσεις την πλάτη. Σαν το «Άμπρα κατάμπρα». Κι άλλες που καλό είναι να μην τις ανοίξεις καθόλου. Γιατί δεν είναι για σένα. Και πρέπει να είσαι σε θέση να τις αναγνωρίσεις (Όπως έλεγε κι ο Κλιντ Ίστγουντ σε κάποια ταινία, «A man must know his limits»). Και, τέλος, υπάρχουν και πόρτες που δεν ανοίγουν παρά μόνο με κλωτσιές! Αλλά, είπαμε, πρέπει να μπεις στον κόπο κάθε φορά να καταλάβεις τη διαφορά με τις υπόλοιπες.
Και ίσως να υπάρχουν κάποιοι βαθύτεροι, ανεξιχνίαστοι συμπαντικοί λόγοι που πολλοί κλειδαράδες είναι πρώην φυλακισμένοι…

Υ.Γ.: Υπάρχει ένα παλιό ανέκδοτο με έναν διψασμένο στην έρημο που διάφοροι πλανόδιοι, αντί για νερό που τους ζητούσε, προσπαθούσαν να του πουλήσουν γραβάτες. Κι όταν επιτέλους συνάντησε μιαν όαση, δεν τον άφησαν να μπει επειδή η είσοδος επιτρεπόταν μόνο με γραβάτα.

Advertisements