«Να ελπίζεις / να ελπίζεις πάντα / πως ανάμεσα εις τους ανθρώπους / που τους ρημάζει η τρομερή “ευκολία” / θα συναντήσεις απαλές ψυχές με τρόπους…» Νίκος Εγγονόπουλος

Ο έρωτας στα χρόνια της διαπλοκής είναι πολεμική τέχνη. Στην εποχή των κυκλωμάτων και των αεριτζήδων, ακόμη και η Τέχνη δεν μπορεί παρά να είναι πολεμική. Πόσο μάλλον ο έρωτας, με την ευρύτερη έννοια της ερωτικής στάσης απέναντι στα πράγματα και τη ζωή. Στους δρόμους, στους εργασιακούς χώρους, στις σχέσεις κάθε μορφής μεταξύ των ανθρώπων μαίνεται ένας ακήρυκτος πόλεμος. Ταξιτζήδες – βετεράνοι του Βιετνάμ και νοικοκυραίοι – θηρία περιφέρονται στους δρόμους και τα πεζοδρόμια της πόλης παλεύοντας «να κάνουν τη δουλειά τους». Κάποιοι μεταμφιεσμένοι σε κακόμοιρα ανθρωπάκια επιχειρούν με την πρώτη ευκαιρία να πάρουν το αίμα τους πίσω για όλες τις αδικίες και τις ταπεινώσεις που έχουν υποστεί στο παρελθόν, από την παιδική τους ηλικία μέχριν πριν από πέντε λεπτά.
Οι περισσότεροι των συνανθρώπων μας προσπαθούν να επιβιώσουν με τη χρήση απλής επιθετικότητας. Δεν φτάνει όμως, και κάποιοι θα το καταλάβουν ένα βήμα πριν την οριστική παραίτηση (ή την κατάθλιψη). Χρειάζεται η σκληρή εσωτερική εκπαίδευση των πολεμικών τεχνών για να επιστρέψεις αρτιμελής στην πατρίδα, στην ενδοχώρα της ψυχής σου. Μυριάδες συναισθηματικά ανάπηροι διασταυρώνουν το δρόμο τους μαζί σου στα φανάρια, σε σπίτια και σε δημόσιες υπηρεσίες. Χρειάζεται το ψυχικό υπόβαθρο του ειρηνικού πολεμιστή για να κατακτηθεί η ήρεμη αποδοχή μαζί με την ακλόνητη εστίαση στον στόχο. Η συνειδητοποίηση ότι εσύ και ο καθημερινός αντίπαλός σου είσαστε ένα ζευγάρι, που κάθε κίνηση του ενός εξισορροπείται από μία αντίστοιχη του άλλου. Και πρέπει, συχνά, να κάνεις αυτό ακριβώς που δεν περιμένει ο αντίπαλος.
Στο Aikido, μια γιαπωνέζικη πολεμική τέχνη, βασική τεχνική είναι η πτώση. Να μάθεις να πέφτεις. Να μην αντιστέκεσαι στην πτώση. Να «απορροφάς» τα χτυπήματα. Και να μάθεις να ξανασηκώνεσαι εκεί -και με τον τρόπο– που δεν το περιμένει ο αντίπαλος. Και «ίσως μάθεις να πετάς τελικά»…

Advertisements