Ο Καρλ Γκούσταβ Γιουνγκ είναι ένας από τους στοχαστές που ατύχησαν όλως ιδιαιτέρως όσον αφορά τις μεταφράσεις τους στα ελληνικά. Από την σειρά της Σοφίας Άντζακα, που κάθε άλλο παρά μετάφραση του Γιουνγκ μπορεί να χαρακτηριστεί, μέχρι την έκδοση της βιογραφίας του από τον Γερμανό Gerhard Wehr από τις εκδόσεις «Αρχέτυπο». Μεταφρασμένο σε άθλια ελληνικά, και ανεπαρκώς επιμελημένο και διορθωμένο, απαιτεί ιδιαίτερο κόπο, γνώσεις και εμπειρία από την πλευρά του αναγνώστη για να μην παρανοήσει πολλά σημεία του κειμένου. Κρίμα.
Εντούτοις, εάν αντιπαρέλθουμε τις αντιμαρξιστικές, και όχι μόνον, εμμονές του συγγραφέα, πρόκειται για ένα αξιόλογο κείμενο. Ίσως επειδή αναφέρεται σε έναν ούτως ή άλλως αξιόλογο άνθρωπο. Έναν στοχαστή («εμπειρικό στοχαστή» θα προτιμούσε ο ίδιος, φαντάζομαι) του οποίου τα βιβλία ήταν ένα αντιστάθμισμα, μια εξισορρόπηση στον μονομερή κόσμο των συγχρόνων και, φυσικά, λένε πράγματα που στην ουσία κανείς δεν θέλει να ακούσει. Και αυτή η δυσκολία δεν περιορίζεται στην έννοια της «Σκιάς». Θα ήταν, το λιγότερο, πολύ ενδιαφέρον να είχαμε τον «Ελβετό χωρικό» κοντά μας να μας μιλούσε για την παραθρησκευτική κυριαρχία που ευαγγελίζεται η μισή Αμερική και την επανεκλογή του Μπους.
Υπάρχουν, όμως, και πλευρές του γιουνγκιανού έργου που είναι πιο ευπρόσδεκτες, τουλάχιστον για κάποιους από τους κατοίκους αυτού του πλανήτη: «Όλα τα μέτρα για την εξοικονόμηση χρόνου, που περιλαμβάνουν ευκολότερες επικοινωνίες και άλλες ανέσεις, κατά έναν παράξενο τρόπο κάθε άλλο παρά εξοικονομούν χρόνο και απλώς χρησιμεύουν για να γεμίσουν τον υπάρχοντα χρόνο, έτσι ώστε να μην έχεις πια καθόλου χρόνο. Αυτό αναπόφευκτα εγείρει την ξέπνοη βιασύνη, την επιπολαιότητα και την εξουθένωση των νεύρων, με όλα τα επακόλουθα συμπτώματα, όπως είναι η ακατάσχετη επιθυμία για διέγερση, η ανυπομονησία, η οξυθυμία και η αναποφασιστικότητα. Αυτή η κατάσταση οδηγεί σε πολλά πράγματα, ποτέ όμως σε εξευγενισμό της καρδιάς και του πνεύματος».

Advertisements