H ηθοποιός Μαρία Κατσανδρή, σε μία συνέντευξή της στην «Ελευθεροτυπία» με αφορμή την παράσταση «Κοινός Λόγος» που ανεβαίνει στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, ερωτάται για τον λόγο κάποιων γυναικών που πέρασαν του λιναριού τα πάθη, λόγο προφορικό και «γάργαρο σαν νεράκι». Αν μπορείς να τον συναντήσεις σήμερα κάπου. Και απαντά: «Υπάρχει, είμαι σίγουρη. Όμως, μιλάμε με τον τρόπο που ακούμε στις ειδήσεις, τις διαφημίσεις. Εάν αφουγκραστούμε την καρδιά μας, τότε θα βγει ο αληθινός λόγος μας. Υπάρχει, γιατί είναι λόγος καρδιάς, επιθυμίας βαθιάς για τη ζωή που έχει καθένας μέσα μας…»
Δεν την αφουγκραζόμαστε, όμως. Υπεκφεύγουμε με ένα «Εντάξει μωρέ», ένα «Και τι έγινε;» ή ένα «Ε, και λοιπόν;» Φράσεις που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν σαν εννοιολογικά όργανα αμφισβήτησης και αφετηρίες για την προσέγγιση της αλήθειας, μετατρέπονται σε δικαιολογίες του βολέματός μας: απομάκρυνσης από την αλήθεια μας.
Τι μένει μετά το «Και λοιπόν;» Ε, λοιπόν, μερικές φορές παραμένει κάτι. Όπως η αξιοπρέπεια, η αγάπη, η δύναμη που ελλοχεύει στο θηλυκό κύτταρο και καταφάσκει στη ζωή. Και κάτι που αντιστέκεται σε όλα τα «Εντάξει μωρέ, και τι έγινε;»: Η πίστη. Αλλά πίστη σε τι; Ίσως -και μη με παρεξηγήσετε– πίστη στη μαγεία. Αυτή που τη δημιουργείς ο ίδιος. Αν ψάχνεις να τη βρεις κάπου εκεί έξω, θα αποτύχεις. Σαν τους έρωτες και αυτή, δεν διαρκεί πολύ όποτε έρχεται από απέναντι. Το κλικ πρέπει να γίνει στο δικό σου μυαλό, για να το αντικατοπτρίσει έπειτα ο κόσμος απέναντί σου. Να ξαναγίνει μαγικός.
Οι λέξεις είναι από μόνες τους μουσική, ψιθυρίζει μια ιστορία η καθεμιά τους. Δεν χρειάζεται να γράψεις μια ιστορία. Σκάλισε αυτή που υπάρχει σε κάθε λέξη, σε κάθε όνομα. Δεν χρειάζεται να πεις μια ιστορία. Αρκεί να σκαλίσεις αυτή που ελλοχεύει σε κάθε λέξη, σε κάθε όνομα. «Αρχή σοφίας, ονομάτων επίσκεψις». Αρκεί ο λόγος σου να μην είναι εκείνος των δημοσιογράφων και των διαφημιστών…

Advertisements