Ναι, αυτές τις μέρες κάτι γιορτάζει μέσα μου. Όπως και τις περισσότερες μέρες του χρόνου. Και κυρίως αυτές τις μέρες που προστατεύω από την «πολλή συνάφεια» του κόσμου. Που είναι και ο μόνος τρόπος να περάσεις τις γιορτινές μέρες κοντά σου.
Αρκεί να φυλάξεις τα μάτια σου και τα αυτιά σου από την τηλεοπτική μόλυνση. Τις τηλεοπτικές βεγγέρες. Την άμετρη επίδειξη ρηχότητας που μεταμφιέζεται σε χαρά. Την υστερία που, από κυρίαρχη συμπεριφορά στα καθημερινά σήριαλ, μετατρέπεται τις γιορτές σε γλυκερό συναισθηματισμό.
Το σύγχρονο «κατιναριό» λέγεται Sex and the City… Νάρκισσοι που καθρεπτίζονται στο «γυαλί». Φωνίτσες και γελάκια που εκτοξεύονται από το κενό και κατευθύνονται στο πουθενά: όλοι οι υπόλοιποι προσκεκλημένοι αποτελούν μέρος του ντεκόρ…
Δεν είναι τυχαίο, φαντάζομαι, που όλα τα κανάλια εκπέμπουν ακριβώς το ίδιο πρόγραμμα. Έναν αντικατοπτρισμό μικροαστικού σαλονιού, μεσοτοιχία με γκλάμορους πίστα σκυλάδικου. Με μια πατίνα επαρχιακού πανηγυριού. Διαφυγή καμμιά. Φαντάζομαι κάποιους να εύχονται να υπήρχε στην τηλεόραση κάτι άλλο, οτιδήποτε, ένα ντοκιμαντέρ, λόγου χάριν, για τις υπέροχες μοναχικές, αντικοινωνικές αρκούδες, οι οποίες, μπορεί να μοιράζονται την τροφή τους, αλλά δεν υποχρεώνουν η μία την άλλη να τη φάει με το ζόρι…
Οι πραγματικοί γκρινιάρηδες: αυτοί που, αντί να χαρούν αυτά που τους αρέσουν (τις γιορτές, την επιτυχία τους ή την αποτυχία τους, το δέντρο που φύτρωσε ξαφνικά στο σαλόνι τους και τους απειλεί), τα βάζουν με τους «αντικοινωνικούς» που θέλουν να περάσουν μόνοι τους τις γιορτές, να κάνουν ρεβεγιόν με τον εαυτό τους – και με τις αρκούδες, αν είναι τυχεροί. Οι φονταμενταλιστές των εορτών δεν πρόκειται να τους αφήσουν σε ησυχία. Πρέπει να εξαφανίσουν το διαφορετικό: τα ζιζάνια από τον υπέροχο κήπο τους…
Ίσως η μόνη γιορτή που έχει νόημα αυτές τις μέρες να είναι αυτή που γίνεται στο Σύνταγμα. Για τους κάθε είδους μετανάστες: ποιος είναι αυτός ο «Χριστός» και γιατί όλη αυτή η φασαρία;

Advertisements