Δεν ξέρω τι να σου πω. Σ’ αυτά τα πράγµατα καθένας ßρίσκει µόνος του
την άκρη. Νοιώθεις παγιδευµένη. Παρακολουθείς τη ζωή σου να φεύγει µόνη της· εσύ την παρακολουθείς ανήµπορη, θηρίο σε αιχµαλωσία — µε τη µνήµη της στέπας στο ßλέµµα του.
Ξέρω όµως πως, αν έχεις κάποια φλόγα να σιγοκαίει µέσα σου, το προσάναµµα θα ßρεθεί αργά ή γρήγορα. Η ζωή αυτά δεν τα τσιγκουνεύεται. Γι’ αυτό, άνοιξε. Άνοιξε στα πράγµατα. Στις στροφές που παίρνει η ζωή ερήµην σου. Στα λάθη σου. Στις θλίψεις σου.
Φοßάσαι κάπου µέσα σου ßαθειά πως κάθε στόχος που κατακτάς είναι κι ένα ßήµα πιο κοντά στο τέλος. Έτσι είναι! Καλά κάνεις και καθυστερείς. Όσο µπορείς, καθυστέρησε. Πέτα την µπάλα στην κερκίδα, κι ας διαµαρτύρεται το κοινό που θέλει θέαµα: µην κάνεις τη ζωή σου θέαµα – για οποιονδήποτε…
Κι ας πάψεις να είσαι αποτελεσµατική. Ναι, στη ζωή πετυχαίνει τους στόχους του εκείνος που µένει σταθερός. Στους στόχους του και στην πορεία που έθεσε στη ζωή του κάποια αποκαλυπτική στιγµή της.
Πετυχαίνει, όµως, τι; Πηγαίνει πού;
Ήρθαν φορές στο παρελθόν που είπα ευτυχώς που δεν ßρήκα αυτό που έψαχνα. Που δεν ßρήκα την αφορµή που έψαχνα να επαναπαυθώ. (Κι εµείς οι άντρες, ξέρεις, είµαστε επιρρεπείς σε κάτι τέτοια.) Προσκυνώ τη θεία δυσαρέσκεια, την ιερή τρέλα που συχνά δεν µας επιτρέπει να αποκοιµίσουµε τη ζωή µας: και να περνούν τα χρόνια στις µύτες των ποδιών τους έξω από την κλειστή πόρτα µας. Να περάσει η ζωή µας τζάµπα. Αφού το ξέρεις πως δεν διαλέγεις προορισµό. Αυτός είναι δεδοµένος. Το λέει και η λέξη. Διαδροµή επιλέγεις κάθε τόσο. Και φρόντισε να παίρνεις πάντοτε θέση δίπλα στο παράθυρο…
Σε γλυκοφιλώ.

Advertisements