Να πάρεις μια κατακόκκινη θέση μέσα στη φωτιά της στιγμής. Μια δέσμευση σαν κόκκινο αστέρι στον εβραίικο ώμο σου.
Να βρίσκεις το κουράγιο να γυρίζεις πίσω – σε αυτά που νόμιζες πως άφησες πίσω, αυτάρεσκο αγόρι. Να μαθαίνεις σαν τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης… Να ξεσκαρτάρεις το στάρι αυτών που μπορείς από την ήρα όσων δεν μπορείς.
Να αγαπάς αυτά που έχεις. Κυρίως, να μάθεις να τα βλέπεις πίσω από το κουρνιαχτό που σηκώνουν τα ανήμερα θέλω σου, μικρέ πρίγκιπα. Να αγαπάς κι αυτά που ακουμπάνε κι οι άλλοι ρεφενέ στο τραπέζι. Το υστέρημα της δικής τους τρέλας. Το ίζημα της δικής τους ταλαιπωρημένης ψυχούλας, μικρή ανόητη.
Κλείσε τα μάτια. Αν θες να δεις πραγματικά, ξαναδές τα πράγματα με καινούργια ματιά. Άνοιξε. Άνοιξε τον νου σου σε καινούργια ερωτήματα με άγνωστες – ή και ανύπαρκτες απαντήσεις. Και θόλωσε τη ματιά σου, να χαθεί ο μεγάλος διαφθορέας, η προοπτική των πραγμάτων, και οι προκαταλήψεις σου, ανήμερε εραστή του Μέσου Όρου.
Να μην ελέγχεις τα πράγματα. Να χάνεσαι στο Αντικείμενο. Το εκάστοτε αντικείμενο. Και να αγαπάς το Άλλο, το Διαφορετικό. Να φεύγεις πέρα από το χρόνο και να επιστρέφεις στο αιώνιο παρόν, στα Δικά σου. Αντιστάσου στις ευκολίες σου. Καταπίεσε, αμφισβήτησε, χτύπα τα δυνατά σου σημεία. Και μετά αγάπησέ τα. Σκούπισέ τους το λίγο αίμα που έτρεξε. Υποχόνδριε. Τώρα μπορείς να είσαι επιεικής με τον εαυτό σου. Το είπε και ο Άρθουρ Καίστλερ: Η απόσταση μεταξύ βιβλιοθήκης και κρεβατοκάμαρας είναι αστρονομική. Εσύ είσαι που θα την καλύψεις; Αρκεί που το συνειδητοποίησες. Που δεν παριστάνεις. Που ξέφυγες από τη Σκύλλα του Απόλυτου και τη Χάρυβδη της εθελοτυφλίας.
Αυτά. Τρις ημερησίως, πρωί – μεσημέρι – βράδυ, είτε προ είτε μετά φαγητού. Αδιάφορο. Όπως σε βολεύει.

Advertisements