Κάτι τον έτρωγε. Ήταν νέος, όμορφος, έξυπνος και ταλαντούχος. Και αυτοκαταστροφικός, με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Επειδή κάτι τον έτρωγε. Δεν μπόρεσε να το προσδιορίσει παρά δεκαετίες αργότερα, όταν σε κάποιο από τα γυρίσματα της ζωής κατάλαβε πως έπρεπε να αρχίσει να ζει τη ζωή του σαν τουρίστας. Σαν επισκέπτης του τόπου του. Και όλα φωτίστηκαν διαφορετικά. Απέκτησαν διαφορετικές σκιές και μιλούσαν ξένες, τραγουδιστές γλώσσες.
«Η ευτυχία είναι ζήτημα απόφασης», είπε με σιγουριά.
«Σωστά, αλλά δεν φτάνει αυτό», του απάντησε ο Φλωμπέρ. «Πρέπει να γίνεις και βλάκας».
«Πώς θα μπορέσω να γίνω βλάκας;», αναρωτήθηκε. «Ίσως η βλακεία να μην είναι αποκλειστικό προνόμιο των βλακών. Ίσως να μπορώ να την κατακτήσω. Θα είναι δύσκολο, ασφαλώς, μπορεί να χρειαστούν ζόρικες αποφάσεις, αλλά ίσως να είναι εφικτό: κατ’ αρχάς θα πρέπει να επιλέγω σε κάθε κατάσταση την πιο κοινότοπη, οφθαλμοφανή ερμηνεία, το πιο συνηθισμένο πολυχρησιμοποιημένο μοντέλο σκέψης. Ναι, όποτε μπορώ θα σκέφτομαι με κλισέ, θα υποβαθμίζω την πληθώρα των εξωτερικών ερεθισμάτων σε δυο – τρία προφανή. Και θα εμμένω σε αυτά. Ο Πάουλο Κοέλιο θα είναι καλός οδηγός όποτε θα δυσκολευθώ σε αυτή τη διαδικασία… Στο κάτω – κάτω, είμαι άνθρωπος και τίποτε το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο.
Όντως, δεν δυσκολεύθηκε να αναγνωρίσει δικά του πράγματα στο μακρύ νυχτερινό ταξίδι του ως την άκρη της βλακείας. Και τότε κατάλαβε κάτι ακόμη: η βλακεία είναι σαν το ψωμί. Ο εκ γενετής βλάκας μένει στην επιφάνεια της βλακείας. Είναι ένας επιφανειακός βλάκας και η βλακεία του τον σκληραίνει, στεγνώνει την ψυχή του. Σαν την κόρα του ψωμιού. Ενώ εκείνος που κατακτά με κόπο τη βλακεία, ο τρόπον τινά επίκτητος βλάκας, πηγαίνει κατευθείαν στην ψύχα της βλακείας, είναι πια ένας βαθύς βλάκας. Και μαλακώνει. Απαλλάσσεται από την οξύτητα και την πικρία του νου του. Γλυκαίνει.

Advertisements