Η έκθεση της Αντωνίας Παπατζανάκη «Φως στο τετράγωνο» στην «Titanium Yiayiannos Gallery» αναδεικνύει µία από τις ποιότητες του φωτός που συχνά παραγνωρίζουµε. Την δυνατότητα της υπέρßασης που αντιπροσωπεύει, το πέρασµα από την «τετράγωνη» ύλη στο φευγαλέο της ανθρώπινης συνείδησης. Οι τετράγωνες «ßάσεις» των έργων µοιάζουν να µην µπορούν από την µία πλευρά να συγκρατήσουν τις φωτεινές δέσµες που «ξεχειλίζουν» από τα όριά τους, ενώ από την άλλη πλευρά παρέχουν το απαραίτητο πλαίσιο αναφοράς που δίνει υπόσταση σε ό,τι υποπίπτει στην ανθρώπινη αντίληψη.
Ναι, είναι κάπως αφηρηµένα όλ’ αυτά. Αλλά και οι λέξεις δεν ßοηθούν και πολύ σε αυτήν την περίπτωση. Μοιάζουν µε τις τετράγωνες ßάσεις των έργων της Παπατζανάκη: λες και προσπαθούν να εγκιßωτίσουν τη συνεχή συνειδησιακή ροή, το φευγαλέο των συνειρµών, το πολυποίκιλο των αντιληπτικών ερεθισµάτων.
Οι αλυκές των λέξεων µε άφησαν διψασµένο. Οι λέξεις προδίδουν. Οι συνειδησιακές αναλαµπές υπόσχονται πάντοτε περισσότερα από όσα µπορούν οι λέξεις να µεταφέρουν. Και σε αυτό το σηµείο µόνον η ποίηση µπορεί να συνδράµει. Οι λέξεις παύουν να είναι οχήµατα εννοιών, παύουν ακόµη και να είναι φορείς συνειδησιακού περιεχοµένου, και ενδύονται τον ρόλο δεικτών, σηµάτων µε τη ρευστότητα και τον µορφικό πλούτο του συµßόλου. Υπηρετούν πλέον τη «µεταφορά» ως συνειδησιακή αποκάλυψη, µε τον ίδιο τρόπο που ο νους κατανοεί πληρέστερα την ουσία της κατάστασης όταν ακούει την έκφραση «ο Χ. έγινε θηρίο» ή «ο Ψ. κάθεται σε αναµένα κάρßουνα». Κανένας ποτέ δεν κατάφερε να εκφράσει καλύτερα την κατάσταση που ßίωνα κάποιες στιγµές ως παιδί, από τη γιαγιά µου που µε ρωτούσε: «Σε ßυζαίνουν οι στρίγγλες, παιδάκι µου;»
Η µεταφορά στη γλώσσα έχει κάτι από την ποιότητα του φωτός. Που έχει τη δυνατότητα να ξεφύγει από τα όρια της ύλης, ενώ παραµένει οιονεί υλικό, και να µας ταξιδέψει µε µια παράξενη ταχύτητα σε έναν πιο πλούσιο, µαγικό τόπο: εδώ…

Advertisements