Του ζητούσε να µεγαλώσει επιτέλους, να ωριµάσει. «Οι άντρες είναι µεγάλα παιδιά», έλεγε συχνά, εµφανώς απογοητευµένη. Εκείνος καταλάßαινε πως η γυναίκα του κάπου είχε δίκιο. Είναι σχεδόν κλισέ να µιλάς για την αντρική ανωριµότητα. Για το πόσο οι άντρες αργούν να ωριµάσουν – αν ωριµάσουν ποτέ.
Εκείνος καταλάßαινε την ανάγκη της να νοιώσει δίπλα της έναν σύντροφο, έναν ενήλικο άνθρωπο να µοιραστεί µαζί του πόνους και χαρές, αλλά κυρίως να µοιραστεί την αίσθηση της ισοτιµίας και της αµοιßαιότητας. Ανθρώπινο. Και η αλήθεια είναι πως, κάπου, το ήθελε κι εκείνος. Την ίδια αυτή αίσθηση ισοτιµίας και αµοιßαιότητας.
Αλλά φοßόταν πως η ζυγαριά δεν θα ισορροπούσε στο µέσον. Όσο θα ßάραινε αυτός, τόσο εκείνη θα απογειωνόταν, θα αλάφραινε και θα αφηνόταν στην δική της, ιδιαίτερη ανωριµότητα. Καταλάßαινε γιατί επέµενε, καταλάßαινε ποια ήταν τα κίνητρά της. Πολλές οι γυναίκες που απαιτούν από τον άντρα τους να µεγαλώσει και να ωριµάσει, µόνο και µόνο για να µπορέσουν να αφεθούν στα χέρια του, τα ασφαλή χέρια του µπαµπά, και να µπορέσουν επιτέλους να επιστρέψουν στη χώρα του Ποτέ.
«Τελικά, άντρες και γυναίκες δεν είναι και τόσο διαφορετικοί», σκέφτηκε. «Από τα ίδια υλικά είναι φτιαγµένοι. Η δοσολογία και το τάιµινγκ είναι που διαφέρουν».
Και µετά σκέφτηκε πως αυτό σηµαίνει πως διαφέρουν πάρα πολύ. Και ουσιαστικά. Γιατί η δοσολογία και το τάιµινγκ είναι η ουσία, το µεδούλι της µοναδικής ύπαρξης του καθενός. Κάθε µάγειρας το ξέρει αυτό.
Πόσο δύσκολο είναι δυο άνθρωποι να συγχρονιστούν και να αντιµετωπίζουν ως ενήλικοι, τη στιγµή που πρέπει, τους λογαριασµούς που πρέπει να πληρωθούν, τις αποφάσεις που πρέπει να ληφθούν… Και να συγχρονιστούν ξανά να παίζει το ρόλο του γονιού ο ένας τη στιγµή που άλλος γίνεται παιδάκι. Και το αντίστροφο, όλα µε το κατάλληλο τάιµινγκ, έτσι που να µην καταλήξουν δυο παιδάκια που τσακώνονται για τα κουßαδάκια τους ή δυο µουτρωµένοι γέροι που δεν µαλακώνουν ποτέ…

Advertisements