H οικογένεια του Μπάμπη ήταν πάντα αριστεροί. Kι ο ίδιος ο Μπάμπης δεν θα μπορούσε, βεβαίως, παρά να είναι αριστερός. Βέβαια, την σήμερον ημέραν ο καθένας με τη λέξη «αριστερός» εννοεί το κοντό του και το μακρύ του. Μόνο στον ράφτη καταλαβαίνουμε όλοι το ίδιο πράγμα. Ο Μπάμπης έχει κι αυτός τη δική του, ολίγον νεφελώδη και πολύ συναισθηματική αντίληψη για τον αυτοπροσδιορισμό του ως «αριστερού»…
Το να είναι αριστερός, όμως, είχε και δύο πολύ συγκεκριμένες συνέπειες: η μια ήταν ότι στις εκλογές δεν ήξερε ποτέ τι να ψηφίσει… Η δεύτερη ήταν και η πιο επώδυνη… Ήταν αθεράπευτος Απολλωνιστής — Αθηνών, για να μην υπάρχει παρεξήγησις. Κι έτσι, κάθε που έφτανε η μέρα των εκλογών, ο Μπάμπης συμπεριφερόταν σαν τον Αρδίζογλου: τους πέρναγε στα γρήγορα όλους και μετά δεν ήξερε τι να κάνει με την μπάλα…
Μεσημεράκι Κυριακής και ο Μπάμπης άνοιξε την ΕΡΑ Sport. Η Απολλωνάρα έφαγε γρήγορα – γρήγορα το πρώτο. Το δεύτερο το έφαγε η Ελαφρά Ταξιαρχία. Το τρίτο το Απολλωνάκι. Το τέταρτο η Ομάδα Χωρίς Όνομα. Στο πέμπτο γκολ άρχισαν να βγαίνουν καπνοί από το ραδιόφωνο. Μια εκτυφλωτική λάμψη φώτισε όλο το δωμάτιο. Επρόκειτο σαφώς για μια μεταφυσική εμπειρία πλέον και ο Μπάμπης έπεσε στα γόνατα καθώς μέσα από τους καπνούς που διαλύονταν σιγά – σιγά άρχισε να σχηματίζεται μια μορφή. Λουσμένη στο φως του οράματος, η αδρή μορφή σχηματοποιήθηκε γύρω από ένα μουστάκι. Ναι, ήταν η μορφή του Γιώργου. Του Γιώργου Παπανδρέου! Ο Μπάμπης γονάτισε μπροστά στην ιερή μορφή και ψέλλισε: «Το όραμα της Κεντροαριστεράς θα γίνει πραγματικότητα! Η Προεδράρα θα φροντίσει γι’ αυτό. Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι Απόλλων Αθηνών! Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να έφαγε έξι στις τελευταίες εκλογές, αλλά τώρα έχει όραμα! Το όραμα της Κεντροαριστεράς. Ο Γιώργος δεν είναι Αλαμάνος. Έκανε μεταγραφές: Δαμανάκη έξω δεξιά, Ανδριανόπουλο και Μάνο έξω αριστερά, Μπίστη φουνταριστό, Ανδρουλάκη στον πάγκο… Το ρόστερ της Κεντροαριστεράς έχει βάθος. Και προπονητή, όχι αστεία: η επιστροφή του Λαλιώτη. Το αντίστοιχο του Αλέφαντου στην Κεντροαριστερά! Σχεδόν. (Αυτός ο χασογκόλης ο Κουναλάκης να έλειπε, σκέφτηκε ο Μπάμπης, και το όραμα της Κεντροαριστεράς θα ήταν ακόμη πιο κοντά. Ο Αλεξανδρής της Κεντροαριστεράς).
Ήδη η στρατηγική του μεσαίου χώρου της Δεξιάς είχε κατατροπωθεί από την ιδιοφυή τακτική της προεδράρας!
Ο Γιώργος είχε σπρώξει τον Καραμανλή σε ακροαριστερές θέσεις και τον είχε απομονώσει πολιτικά…
Οι πολιτικοί ελιγμοί του δεν είχαν τίποτα να ζηλέψουν από τις πολιτικές μαγκιές του μπαμπά του! Δεν χρειαζόταν πια παρά μια αεροσυνοδό για να ολοκληρωθεί ως πολιτικός ηγέτης.
Η ιδιοφυής στρατηγική του Σημίτη έβρισκε τώρα τον κατάλληλο άνθρωπο να την προωθήσει ένα βήμα παραπέρα. Μεθοδικά αλλά σιωπηρά, το ΠΑΣΟΚ υιοθετούσε όλο και πιο δεξιές, τάχα μου φιλελελεύθερες θέσεις, στριμώχνοντας τη Νέα Δημοκρατία στη γωνία. Είχε ρίξει τη μεσοτοιχία του μεσαίου χώρου και τώρα έμεναν τα σοβαντεπί. Έτσι, σιγά – σιγά ανάγκαζε τον Καραμανλή, όσο πλησίαζαν οι εκλογές, να θυμίζει όλο και περισσότερο Ρόζα Λούξεμπουργκ. Στρίμωχνε τη Νέα Δημοκρατία στα δεξιά, δεν της άφηνε ζωτικό χώρο να αναπνεύσει, και άφηνε κενό στα αριστερά του. Να η Νέα Δημοκρατία να ξεχύνεται στον κενό χώρο… Μεγαλοφυές!
Ο Μπάμπης σήκωσε το τηλέφωνο και σχημάτισε τον τριψήφιο αριθμό απευθείας επικοινωνίας του Προέδρου με τους Απλούς Καθημερινούς Πολίτες.
«Πρόεδρε, I have a dream!», φώναξε ο Μπάμπης ενθουσιασμένος στο ακουστικό.
«What?» ακούστηκε από την άλλη πλευρά της γραμμής.
«Πρόεδρε, είχα ένα όραμα. Ο Μπάμπης είμαι. Ο ενεργός πολίτης. Κάθε μέρα. Και τις αργίες. Σε είδα την Κυριακή με τη μορφή της Ζαν ντ’ Αρκ να μου μιλάς για την Κεντροαριστερά».
«Και τι σου είπα, Μπάμπη;»
«Αυτό είναι το πρόβλημα, πρόεδρε. Δεν άκουγα καθαρά — ξέρεις τώρα. Γι’ αυτό σε πήρα τηλέφωνο. Δεν έχω και λάπτοπ — τώρα μαθαίνω από κομπιούτερ. Όλα για την Κεντροαριστερά! Και χάκερ θα γίνει ο Μπάμπης για χατήρι του Πράσινου Ήλιου! Αλήθεια, πρόεδρε, αυτό το κουμπί που γράφει Ρόβερ, τι είναι;»
«Δεν γράφει Ρόβερ, Μπάμπη. Power, γράφει. Πάουερ. Από κει ανοίγουμε το κομπιούτερ, Μπάμπη».
«Δύσκολος στόχος η ενότητα της Κεντροαριστεράς, πρόεδρε. Πολύ δύσκολος. Σε θαυμάζω. Και δεν μου λες, Πρόεδρε, e-mail πώς θα σου στείλω;»
«Άσε Μπάμπη, εσύ ειδικά μπορείς να τηλεφωνείς. Άσε τα e-mail. Ο καθένας μπορεί να συμβάλει με τον δικό του τρόπο να γίνει πραγματικότητα το όραμα της Κεντροαριστεράς».
«Να έρθω να σκουπίσω κύριε Πρόεδρε;» πρότεινε δειλά ο Μπάμπης.
«Όχι, Μπάμπη, δεν γράφεις στο γυαλί. Μπορείς, όμως, να πουλάς κασκόλ έξω από τη Χαριλάου Τρικούπη. Να βγάλεις και το κάτι τι σου από τον ανιδιοτελή αγώνα μας για την Μεγάλη Κεντροαριστερά».
«Θα με δείρουν τα φρικιά εκεί πέρα, Πρόεδρε», είπε φοβισμένα ο Μπάμπης.
«Τι παραπάνω από σένα έχει ο Χρυσοχοΐδης, Μπάμπη; Θα τους αντιμετωπίσεις με τον ηρωισμό που αρμόζει σε έναν αγωνιστή της Κεντροαριστεράς».
Ο Μπάμπης έκλεισε το τηλέφωνο και απέμεινε σκεφτικός. Ένοιωθε και ενοχές που είχε πει ψέματα στον Πρόεδρο. Γιατί ο Μπάμπης είχε ακούσει πολύ καθαρά τι του είπε το Όραμα. Αλλά πώς να το πει στον Πρόεδρο, τον ηγέτη της Κεντροαριστεράς, τον μελλοντικό αναμορφωτή της σύγχρονης Ελλάδας; Κι ο ίδιος δεν είχε πιστέψει την Ζαν ντ’ Αρκ με το μουστάκι και τη φαλακρίτσα που του έτυχε για όραμα. Τώρα αναρωτιόταν για την ψυχική του ισορροπία. Αλλά δεν ήταν η πρώτη φορά. Παλιός Απολλωνιστής δεν ήταν στο κάτω – κάτω;
Ξανάφερε με δυσκολία στο νου του τα λόγια της ιερής μορφής: «Για να γίνει παραγματικότητα το όραμα της Κεντροαριστεράς, πρέπει να αλωθεί και το τελευταίο κάστρο της Δεξιάς. Μπάμπη, να φτιάξεις φυλλάδια της “Χρυσοπηγής” που να υποστηρίζουν τον Γιωργάκη και να στείλεις παντού με το ταχυδρομείο. Ξεκίνα από το Κουκάκι που έχει δικούς μας…»
Ο Μπάμπης έπνιξε έναν λυγμό και πήρε από το συρτάρι τις ζαρτιέρες που φύλαγε για ώρα ανάγκης. Έπρεπε να αποκτήσει επαφή με την Εκκλησία…

Advertisements