Οι μισοί μόλις ακούν τη φράση «τα γαλάζια παιδιά» αρχίζουν ―αυτομάτως λες, σαν εξαρτημένο αντανακλαστικό― να μιλούν για τα «πράσινα παιδιά» και το κομματικό κράτος του ΠΑΣΟΚ. Οι άλλο μισοί, το αντίστροφο.
Κάποιοι πάλι, σαφώς λιγότεροι, σκέφτονται τα παιδιά χωρίς χρώμα. Ή μάλλον, τα παιδιά που όποιο χρώμα κι αν έχουν, είναι το δικό τους και όχι η στολή κάποιας παράταξης, που δεν ντύνονται με κάποιο χρώμα για να διοριστούν, να βολευτούν, ή να αναδειχθούν γενικώς…
Τα παιδιά που γέρασαν χωρίς να «κάνουν τη δουλίτσα τους» και τα παιδιά που ήσαν κάπως γκρίζα ήδη από τα νιάτα τους.
Πιστεύετε κι εσείς οι «γαλάζιοι» κι εσείς οι «πράσινοι» ότι μας νοιάζει αν είναι πιο αδικημένα τα δικά σας παιδιά ή των άλλων; Πιστεύετε στ’ αλήθεια, και οι μεν και οι δε, ότι αυτό είναι το πρόβλημα; Όχι το πρόβλημα αυτού του τόπου ― δεν τολμώ να ξεστομίσω τέτοιες μεγάλες κουβέντες. Το πρόβλημα με τις δικές σας ζωές… Είναι πράγματι να «κάνετε τη δουλειά σας», εσείς και τα γαλαζοπράσινα παιδιά σας;
Βαρέθηκα και τα δικά σας και τα παιδιά των αλλονών. Και τα λίγο «ροζ» που βόλεψε το ΠΑΣΟΚ και τα πιο «κόκκινα» που βολεύονται από τον δικό τους μηχανισμό και δεν σας έχουν και τόσο ανάγκη… Βαρέθηκα γενικώς τα χρωματιστά παιδιά σας και το βόλεμα στο οποίο τα εκπαιδεύετε εξ απαλών ονύχων. Μόνον τα γκρίζα παιδιά έχουν θέση στη σκέψη μου. Που, αν είχαν την ευκαιρία, θα έκαναν (παρεμπιπτόντως) και καλύτερο αυτόν τον τόπο. Αλλά φαίνεται ότι αυτός ο τόπος έχει ανάγκη από χρωματιστά παιδιά, μπιχλιμπίδια και καθρεφτάκια για τα πανηγύρια των ιθαγενών, και ακόμη πιο χρωματιστά παγώνια για «καλλιτέχνες» και «παραγωγούς πολιτισμού». Και «Ανθρώπους των Γραμμάτων και των Τεχνών» σε παλ αποχρώσεις. Της γης. Να σέρνονται για να βολευτούν κι αυτοί…

Advertisements