Διστάζεις να πεις την αλήθεια σου. Νοιώθεις κατά βάθος πως δεν έχεις το δικαίωμα. Ολοι διστάζουμε να κάνουμε αυτά που μας υπαγορεύουν οι θεοί. Μην την πατήσεις. Το ζήτημα είναι η επιμονή: να έχεις κάποιο τάμα μέσα σου.
Ξέρω, σου μοιάζει φτηνό κόλπο για να σε σπρώξω. Δεν είναι και τόσο φτηνό τελικά, αν σκεφτείς ότι έχουν ζήσει τόσοι και τόσοι πριν από σένα, και το δικό σου παραμύθι είναι άλλη μια παραλλαγή αυτού που όλοι ήθελαν να πουν και κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να το πει. Και ποτέ δεν θα μπορέσει, γιατί δεν χωράει στις λέξεις, αυτό το δεκανίκι του μυαλού μας. Γιατί αυτά που νοιώθουμε δεν λέγονται. Καρτ ποστάλ στέλνουμε από ξένους τόπους, σήματα καπνού από μακρινές βουνοκορφές, κάτι σαν “Μοιάζει αυτό που ζω εγώ εδώ με το δικό σου;”. Και πάντα μοιάζει, γι’ αυτό και τα γράφω με τη μία και δεν τα ξαναδιαβάζω, γιατί τότε το γραπτό θα γίνει κάποιο άλλο· και δεν έχει τόσο σημασία αν θα γράψεις αυτό ή εκείνο ή το άλλο, σημασία έχει να επιμένεις. Οπως και στη ζωή άλλωστε, σημασία δεν έχει τι νόημα μπόρεσες να βρεις —αν βρήκες κάποιο—, σημασία έχει να επιμένεις, έστω και χωρίς νόημα, έστω και χωρίς στόχο, να επιμένεις ακόμη κι όταν τα αποθέματά σου έχουν λιγοστέψει, όταν οι ρεζέρβες σου έχουν αδειάσει και τραβάς από τον πάτο σου μαζί με τα σκουπιδάκια που έχουν κατακάτσει εκεί και μπουκώνουν τα φίλτρα σου. Εσύ να επιμένεις, ένα πείσμα είναι η ζωή (τι νόμισες;), ένα παιδικό πείσμα που άμα καταφέρεις και το κάνεις γέρικο, σκυλίσιο πείσμα, έχεις βρει έναν μισό λόγο για να ζεις, το άλλο μισό θα λείπει μόνο, θα είσαι κοντά στο τέλος: να καταλάβεις επιτέλους τι γίνεται εδώ πέρα, ποιος είναι ο μηχανισμός αυτού του κόσμου, να δεις τα κρυμμένα γρανάζια του.

Advertisements