«Είναι πόλεμος. Και θα τον κερδίσουμε!» Ο Μπάμπης είχε μείνει άφωνος μπροστά στην οθόνη του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων. Οι δηλώσεις του πρωθυπουργού έμοιαζαν απίστευτες. Η στιγμές ήσαν κρίσιμες. Η ατμόσφαιρα στην εφημερίδα μύριζε μπαρούτι. Ο Μπάμπης βγήκε στον διάδρομο. Μπροστά στην πόρτα του διευθυντικού γραφείου του Κώστα υπήρχε ένα ολοκαίνουργιο οδόφραγμα. Στην δεξιά άκρη του οδοφράγματος υπήρχε και μια ταμπελίτσα: «Βαράγκης», έγραφε. Ο Μπάμπης απομακρύνθηκε γρήγορα και έκανε να μπει στην αίθουσα συντακτών.
«Αλτ! Τις ει;» τον ρώτησε άγρια ο θαλαμοφύλακας.
«Τι τρέχει, ρε παιδιά;» ψέλλισε έντρομος ο Μπάμπης. Έχουμε κι εδώ πόλεμο;»
«Και θα τον κερδίσουμε!» φώναξαν ενθουσιωδώς οι γαλάζιοι φαντάροι με τις πράσινες στολές παραλλαγής και τα μαύρα μπερέ.
«Απήγαγαν την Κική», ψυθίρισε στο αυτί του Μπάμπη ο Γιώργος, ο αρχισυντάκτης, ντυμένος στα πολιτικά αυτός.
«Ποια Κική; Εννοείς…»
«Την Κική του πολιτιστικού ρεπορτάζ. Σελίδα 47, Μπάμπη…»
«Υπάρχει Κική στο πολιτιστικό;» ρώτησε ο Θανάσης που είχε μόλις φτάσει από το Διοικητήριο κι έβγαζε το δερμάτινο με τα φυσεκλίκια περασμένα σταυρωτά. «Δεν την έχω δει στην Ημερησία Κατάσταση Αναφοράς Λόχου».
«Είναι σιγανό ποταμάκι, δεν ακούγεται καθόλου», είπε ο Γιώργος, ο αρχισυντάκτης με το ευρωπαϊκό προφίλ. «Τα διαπλεκόμενα αναζητούν ένα casus belli και την απήγαγαν για να αντιδράσει επιτέλους ο Κώστας, ο διευθυντής μας».
«Σαν την Ωραία Ελένη», μουρμούρισε ο Μπάμπης.
«Κική την λένε. Μαργαρίτη», τον διόρθωσε ο Γιώργος που μπερδευόταν λίγο στα ελληνικά. Αυτό όμως δεν τον εμπόδιζε να διεκδικεί τη θέση του διευθυντή της εφημερίδας. Το ήξεραν όλοι αυτό. Μόλις 1,4 μέτρα χώριζαν πια το γραφείο του αρχισυντάκτη από το διευθυντικό γραφείο. Αργά τις νύχτες μετακινούσε συνέχεια τις μεσοτοιχίες, μεταμφιεσμένος σε απλή καθαρίστρια…
«Ώστε ο Κώστας, ο διευθυντής της εφημερίδας, και ο Κώστας, ο πρωθυπουργός, κήρυξαν ταυτόχρονα πόλεμο!», σκέφτηκε ο Μπάμπης. Δεν μπορεί να είναι απλή σύμπτωση… Κάποια υπόγεια σύνδεση πρέπει να υπάρχει μεταξύ τους».
Εν τω μεταξύ, τα νέα έφταναν καταιγιστικά στα γραφεία της εφημερίδας. Ο πρωθυπουργός είχε σχηματίσει ήδη την κυβέρνηση του βουνού! Το Υπουργικό Συμβούλιο βρισκόταν ήδη στον Παρνασσό, στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο στο χιονοδρομικό κέντρο.
Οι πρώτες φήμες ότι θα επιταχθούν τα Λαντ Ρόβερ είχαν σκορπίσει τον πανικό. Ήδη στις αντιπροσωπείες αυτοκινήτων είχαν σχηματιστεί ουρές για καινούργιες παραγγελίες. Η οικεία μορφή του Καφετζόπουλου εμφανίστηκε στην τηλεόραση της αίθουσας συντακτών. «Και ο πόλεμος θέλει τον Γερμανό του», έλεγε γλυκά. «Πάρε κι εσύ μια τορπίλη υποβρυχίου με 12 άτοκες δόσεις». Και μας έκλεινε το μάτι. Κι αμέσως μετά βίντεο κλιπ με τον Παναγιώτη Ψωμιάδη και τον Ρόμπερτ Ουίλλιαμς να τραγουδάνε «Ξαναζωντάνεψε τ’ αρματολίκι» και το παλιό αντάρτικο «Ζήτω η πατρίδα, ζήτω η θρησκεία»…
Τα άλλα νέα που έφταναν στην εφημερίδα, όμως, ήταν άσχημα. Οι απογραφές στις αποθήκες στρατιωτικού υλικού ήταν τραγικές. Οι Πασόκοι δεν είχαν αφήσει τίποτα. Τα αμπέχωνα Αρμάνι και οι Τίμπερλαντ αρβύλες έλειπαν. Μέχρι ο Κωστέτσος να ετοιμάσει τις νέες στρατιωτικές στολές με το βαθύ σκίσιμο στο πλάι, τα δίκωχα με φρούτα εποχής και τις στρινγκ σκελέες, θα χάναμε τον πόλεμο. Και ο πρωθυπουργός το είχε τονίσει: «Θα τον κερδίσουμε!» Κάτι έπρεπε να γίνει. Και η πρωτοβουλία της Ντόρας να εμφανιστεί ντυμένη Ζήνα δεν ήταν η καταλληλότερη, έστω κι αν τη συνόδευε η Ελενα Ράπτη ως Γαβριέλλα… Μπορεί σ’ αυτές το ντύσιμο να πήγαινε μια χαρά, στον Σπηλιωτόπουλο και τον Μιχαλολιάκο, όμως;
Η ώρα για το πολεμικό διάγγελμα του πρωθυπουργού είχε φτάσει. Ολοι οι συντάκτες παρακολουθούσαν με κομμένη ανάσα την μικρή οθόνη. Ο πρωθυπουργός, σοβαρός και λιτός όπως άρμοζε στις περιστάσεις, δωρικός μπορούσες να πεις, κοίταξε ζεστά τον φακό και είπε: «Τα συμφέροντα είναι πολλά, μεγάλα και διαπλεκόμενα. Η επιχειρηματικότητα στενάζει κάτω από τα δεσμά της γραφειοκρατίας, της εφορίας και του Taxis. Ο πόλεμος είναι ταξικός». Ο Μπάμπης ένοιωθε σαν να ζει μέσα σε όνειρο. Κι όμως ήταν η πραγματικότητα. Κι αυτά δεν τα ’λεγε ένας Αντρέας Παπανδρέου για να υφαρπάξει τις ψήφους των αριστερών. Ο τωρινός πρωθυπουργός δεν ήταν λαϊκιστής. Τα εννοούσε! Ξεκίναγε επιτέλους ο ταξικός πόλεμος!
Στα τηλεοπτικά στρογγυλά τραπέζια που ακολούθησαν το διάγγελμα του πρωθυπουργού το κλίμα ήταν χαρμόσυνο. Ο ενθουσιασμός ξεχείλιζε από τους καλεσμένους. Ο Κούγιας αγκαλιά με τον Βαλλιανάτο τραγουδούσαν Σοφία Βέμπο. Διαφώνησαν καλοκάγαθα για τους στίχους του τραγουδιού, αν μπροστά πάνε οι φαντάροι, ή εμείς μπροστά και πίσω οι φαντάροι, αλλά, επειδή ο Καψής δεν καταλάβαινε, δεν έδωσαν συνέχεια στο ζήτημα. Εμφανίστηκε και η Αννα Δρούζα με μια έκτακτη εκπομπή για το άγχος της σύγχρονης γυναίκας που πλέκει την κάλτσα του φαντάρου, και η Γωγώ Μαστροκώστα για κάποιον λόγο που δεν ήταν προφανής ή, τουλάχιστον, ο Μπάμπης δεν τον κατάλαβε.
Οι στιγμές που ζούσαν ήσαν αναμφίβολα ιστορικές. Σίγουρα θα έμεναν στην Ιστορία ως ο «Γαλάζιος Απρίλης». Σκέψου… Εξήντα ένα χρόνια μετά! Ο Μπάμπης θέλησε να βγει στον δρόμο για να πάρει λίγο αέρα. Τον είχαν ζαλίσει όλα αυτά. Στο ασανσέρ έπαιζε απαλά ένα χορωδιακό του Κόκκινου Στρατού και στην είσοδο είχε αναρτηθεί μια τεράστια αφίσα με τον Τσε Γκεβάρα.
Το αεράκι στον δρόμο ξεκαθάρισε το μυαλό του. Αυτό που τον ανησυχούσε δεν ήταν ο πόλεμος. Ούτε οι ελλείψεις που άφησε πίσω το ΠΑΣΟΚ. Υπήρχε και η λύση των «Τζάμπο» για τις προμήθειες στρατιωτικού υλικού. Άλλο στοίχειωνε τον νου του Μπάμπη. Ανησυχούσε για την τύχη της Κικής. Την είχαν απαγάγει τα μεγάλα ΜΜΕ. Τι θα απογίνει ένα αγνό, αθώο κορίτσι στα χέρια τους; Θα θυσιαστεί άλλη μια Ιφιγένεια στον βωμό του ταξικού πολέμου;
Ανέβηκε βιαστικά στα γραφεία της εφημερίδας και πήγε κατευθείαν στο γραφείο του διευθυντή. Στάθηκε μπροστά στο οδόφραγμα και φώναξε στον Κώστα: «Τι θα κάνουμε για την Κική;»
Μια φωνή ακούστηκε από το βάθος του γραφείου: «Ποια είναι η Κική, ρε παιδιά;»

Advertisements