Ξέρω, είναι κοινοτοπία, αλλά η αγάπη είναι η απάντηση.
Σε κάθε της μορφή. Ακόμα και το να κάνεις ό,τι κάνεις με μεράκι. Να το αγαπάς. Να αγαπάς τα πράγματα, αντί να καταναλώνεις: προϊόντα, ανθρώπους, εμπειρίες και συναισθήματα, βιβλία και ταινίες.
Τρώγε το φαΐ σου, αγάπα το κελί σου. Αγάπησε τον αέρα που αναπνέεις, αγάπησε τα παλιά ρούχα σου, τους παλιούς ανθρώπους στη ζωή σου, τα οικεία αντικείμενα — άντε και τη Σούλα του τρίτου ορόφου…
Τα νέα παιδιά δεν αγαπούν τα πράγματα. Δεν προλαβαίνουν να εξοικειωθούν με τα αντικείμενα. Πώς να αγαπήσουν τα παιδιά της κατανάλωσης;
Εσύ πρέπει κάποτε να αντιδράσεις. Οπως θα έπρεπε να αντιδράσει και η κοινωνία των ανθρώπων στις μυριάδες αναπαραστάσεις της βίας που πολιορκούν το φαντασιακό της. Στην τηλεόραση (αλήθεια, γιατί μόλις φανεί ένα βυζί σε μια ταινία χαρακτηρίζεται ακατάλληλη, αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο με τα ξεκοιλιάσματα και τα πιστολίδια;), στην τελετουργική μαγκιά στους δρόμους και στην αγορά, στα βιντεοπαιχνίδια, στα δάση και τα ποτάμια, στην ψυχολογική βία της έλλειψης σεβασμού για τον πλανήτη, για τον άλλον άνθρωπο, για τα πάντα εκτός από το χρήμα…
Σιγά μην αντιδράσει το έκτρωμα που λέγεται ανθρώπινη κοινωνία… Με τη βία αγοράζει και καταναλώνει πρόοδο. Κι ας δηλητηριάζει η πρόοδός της τις καρδιές και τα μυαλά των ανθρώπων. Και σιγά μην αντιδράσεις και συ. Θα διαλέξεις ανάμεσα στην αποχαυνωτική συνήθεια της υπερπληροφόρησης και την ασφαλή επανάπαυση της άγνοιας. Κοινό σημείο και των δύο επιλογών σου, η έπαρση που τις ακολουθεί. Σαν την αυτοκατάφαση που λάμπει στις καφετέριες και τις πρωινές εκπομπές της τηλεόρασης, στους καλλιτέχνες και τα μοντέλα…
Κάποτε μίλησα σε κάποια γυναίκα, στο πρώτο ραντεβού, για «αγάπη» και «ψυχή». Και πίστεψε πως είμαι… χριστιανός. Ο Χριστιανισμός, όμως, κι αν δηλητηριάζει με βία τους πιστούς του: εξιδανικεύοντας ακόμη και την σταύρωση και τα κάθε είδους μαρτύρια…

Advertisements