Ο Μπάμπης ξύπνησε νωρίς και πήγε στην Αθήνα για καφέ. Στη Βουκουρεστίου πέρασε στα γρήγορα τα μαγαζιά χωρίς να κάτσει πουθενά. Δεν ήταν ακόμη τόσο πολύ δημοσιογράφος… Για Κολωνάκι δεν τραβούσε, μπορεί να έπεφτε και πάνω στον Κούγια, δεν είχε κάνει ακόμη και οικογένεια… Ο Μπάμπης βαριόταν, βέβαια, φρικτά και με τον Βαλλιανάτο και με τον Λαζόπουλο. Δεν του πήγαινε όμως να τους δείρει κιόλας…
Κατέληξε στα Goodies. Ήταν και πιο φτηνά. Στην Βουλή που ήταν ακόμη πιο φτηνά, ούτως ή άλλως δεν θα τον άφηναν να μπει…
Εκατσε και χώθηκε στο διάβασμα των εφημερίδων. Ο Ρουσόπουλος είχε κάνει δηλώσεις: «Oι δημοσκοπήσεις μοιάζουν λίγο με τις κολόνιες. Eίναι πολύ ωραίες όταν τις μυρίζεις, αλλά πολύ επικίνδυνες όταν τις καταπιείς. Aς προσέξουν, λοιπόν, αυτοί οι οποίοι προσπαθούν να τις χρησιμοποιήσουν σαν ηδύποτο, να μην τις καταπιούν».
O Mπάμπης χαμογέλασε. Δεν κατάπινε ποτέ τις δημοσκοπήσεις. Τις πιπιλούσε, τις στριφογύριζε ηδονικά στο στόμα, και μετά τις έφτυνε… Ετσι φανταζόταν ότι έκανε πέρυσι και ο Ρουσόπουλος, άλλωστε.
Γύρισε σελίδα. Κάτι για τον Συνασπισμό, φάτσα ο Αλαβάνος. Κάτι του έφταιγε και δεν μπορούσε να το προσδιορίσει. Είχε ιδρώσει μεσημεριάτικα! Και τότε κατάλαβε… Ο Μπάμπης φοβόταν ότι οι εκλογές δεν θα αργούσαν. Η πολιτική ατμόσφαιρα δεν του άρεσε καθόλου τελευταία. Ο εφιάλτης επέστρεφε. Θα βρισκόταν πάλι κάθιδρος σ’ ένα σχολείο, με σφυγμούς οδηγού της Φόρμουλα 1, αχτένιστος και παραιτημένος. θα έπαιρνε με τρεμάμενο χέρι τα ψηφοδέλτια. Θα τον δυσκόλευε ο ιδρώτας στο μέσα της παλάμης, αλλά θα διάλεγε εκείνο του Συνασπισμού. Πάλι. Το ανθρώπινο ράκος – ψηφοφόρος θα πλησίαζε το παραβάν με λυμένα γόνατα και με έναν κόμπο στον λαιμό.
Έμοιαζε με παρανοϊκό όραμα, αλλά κάθε φορά έβλεπε μπροστά του κι έναν παραπάνω: τη Δαμανάκη, τον Κωνσταντόπουλο και τον Αλαβάνο να του γνέφουν: «Αριστερά!» «Μα αριστερά είναι τα σάντουιτς των εκλογικών αντιπροσώπων», θα μονολογούσε. «Η καρδιά χτυπάει πάντα αριστερά» θα του έλεγε αυστηρά και ελαφρώς τσιριχτά η Δαμανάκη. «Κεντροαριστερά», θα διόρθωνε με τη σκέψη του ο Μπάμπης. «Κόλλησε στους πνεύμονες πια…».

Πάντοτε, έναν μήνα πριν από τις εκλογές, ο Μπάμπης διεμήνυε σε όλους τους γνωστούς και φίλους ότι αποφάσισε να ψηφίσει Συνασπισμό, και γι’ αυτό κανείς δεν θα έπρεπε να αναφέρει μπροστά του κάποια γνωστά ονόματα. Για έναν μήνα θα ήσαν οι ακατονόμαστοι. Μέχρι που κάποιοι άρχισαν να τον παίρνουν τηλέφωνο και να ψυθιρίζουν στο ακουστικό: «Κουναλάκης, Κουναλάκης!». Ο Μπάμπης έκλεινε το τηλέφωνο και απέμενε να κοιτάζει αφηρημένος τον τοίχο. Αντιφατικά συναισθήματα πλημμύριζαν την αριστερή πλευρά του Μπάμπη. Έπρεπε να ψηφίσει Συνασπισμό! Το είχε αποφασίσει! Θα ήταν χαζό να ψηφίσει κάποιο σχήμα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Δεν είχε νόημα μια ψήφος διαμαρτυρίας — ούτε η ηλικία του επέτρεπε πια κάτι τέτοιο. Άλλωστε, όλοι διαμαρτυρόντουσαν πια. Οι αγρότες για το βαμβάκι, η Ξάνθη για τη διαιτησία, οι αποχωρούντες από το Fame Story και οι καλλιτέχνες στην Τατιάνα για αδιευκρίνιστους λόγους, ο Κούγιας για τους ομοφυλόφιλους, οι ομοφυλόφιλοι γιατί ήταν πάντα χαριτωμένο να διαμαρτύρεσαι, η Παναγιωταρέα γιατί δεν την παίζουν οι φιλενάδες της, η Μπίστικα γιατί δεν την ξέρουν οι τροχονόμοι, ο Ανδρουτσόπουλος επειδή δεν φτάνουν τα κείμενα στην ώρα τους… Ατέλειωτος ο κατάλογος. Ολοι διαμαρτύρονται. Ο Μπάμπης έλειπε;
ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία δεν του πήγαινε να ψηφίσει. Και τα δυο θα ήταν προδοσία απέναντι στον παππού του… Το αντιδεξιό σύνδρομο του θύμιζε Κουτσόγιωργα. Μόνο τότε με τον Σημίτη το ψιλοσκέφτηκε, αλλά ο Johnie Walker τον έπεισε να μην το κάνει. Αλλά, πάλι, του την έδιναν αυτοί του Συνασπισμού και του παλιού Εσωτερικού. Ο Μπάμπης σκέφτηκε όλες τις γκόμενες που ήθελε να φλερτάρει στα Φεστιβάλ και τον προλάβαινε πάντα ο Κουναλάκης…
«Αυτό που χρειαζόταν ήταν μια σύγχρονη αριστερά», σκέφτηκε ο Μπάμπης. «Το ΠΑΣΟΚ ακολουθεί. Μπορεί να ανοίγει το ασφαλιστικό, το εργασιακό, να ανοιγοκλείνουν το Κυπριακό και το Σκοπιανό, αλλά το ΠΑΣΟΚ ακολουθεί. Όπως ακολουθεί και στο άλλο μεγάλο ζήτημα που άνοιξε ο Κούγιας: το Ομοφυλοφιλικό Ζήτημα!»
Ο Μπάμπης προσπάθησε να βάλει μια τάξη στις σκέψεις του κοιτώντας τον κόσμο να πηγαινοέρχεται στα πεζοδρόμια. Να πάρει τα πράγματα από την αρχή. Με το το Ομοφυλοφιλικό Ζήτημα δεν θα έβγαζε άκρη. Ούτε κι ο Πάγκαλος, άλλωστε.
«Αυτό που χρειάζεται είναι μια σύγχρονη αριστερά», ξανασκέφτηκε. «Και αυτή τη στιγμή υπάρχουν ο Αλέκος και η Αλέκα. Μα είναι όνομα αυτό για να ηγηθεί κάποιος της σύγχρονης Αριστεράς στην νεοελληνική κοινωνία; Χάθηκε να τον λένε Προκόπη, Κώστα, Γιώργο, κάτι άλλο τέλος πάντων; Εστω, Ακη! Ακόμη καλύτερα, Γιάννο…»
Ο Μπάμπης έμεινε εμβρόντητος με τις ίδιες του τις σκέψεις. Μια τρομακτική ιδέα είχε μόλις αναδυθεί στο μυαλό του και του έβγαζε τη γλώσσα: Μήπως υπάρχει σύγχρονη Αριστερά και αυτός δεν το έχει καταλάβει; Μα ναι, η σύγχρονη Αριστερά βρίσκεται στη Νέα Δημοκρατία! Στον ανένδοτο του Καραμανλή, στον επαναστατικό λόγο του Ρουσόπουλου, στην αγέρωχη στάση του Παυλόπουλου, στη λαϊκότητα του Παναγιωτόπουλου, του Ψωμιάδη, του Ζαγορίτη και τόσων άλλων… Εδώ που τα λέμε, η Παπακώστα θυμίζει λίγο τη Ρόζα Λούξεμπουργκ… Ναι, η Νέα Δημοκρατία έχει μεταβληθεί σε σύγχρονη Αριστερά. Ο θρίαμβος του τροτσκιστικού εισοδιστικού μοντέλου! Μετακινήθηκε η Αριστερά λίγο δεξιά, μετακινήθηκε κι η Δεξιά λίγο αριστερά… Ο Μπάμπης άλλαξε σταυροπόδι στην καρέκλα του. Το δεξιό πάνω στο αριστερό αυτή τη φορά… Δίστασε για λίγο, πήγε να τα ξαναλλάξει, αλλά τα παράτησε. «Δεν βαριέσαι», σκέφτηκε. «Ασ’ τα μπλεγμένα, όπως είναι».
Έβγαλε το κινητό του, πάτησε το «Α» μέχρι να βρει το «Αλαβάνος», και περίμενε θλιμμένος την απάντηση από την άλλη άκρη της γραμμής.
«Ελα, Αλέκο. Τι ποσοστό, είπες θα πάρουμε στις επόμενες εκλογές;»
Κανείς δεν γέλασε. Ούτε του Μπάμπη του ερχόταν να γελάσει πια…

Advertisements