Βρίσκω ιδιαίτερα διασκεδαστικό το γεγονός ότι όποτε ο μέσος πολίτης αυτής της χώρας ακούει τη λέξη «νομενκλατούρα», ο νους του αυτομάτως πηγαίνει στην πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση. Αυτό αποτελέι τη μεγαλύτερη, την πλέον περιφανή νίκη της Δυτικής προπαγάνδας. Χρειάζεται ο εν λόγω πολίτης να προχωρήσει πέραν από τους αυτοματισμούς του νου για να συνειδητοποιήσει πως η νομενκλατούρα ζει και βασιλεύει δίπλα του, καθισμένη στον σβέρκο του. Ευχαριστεί το θεό που βρίσκεται μακριά από τη Σοβιετία. Άντε και που οι Ρωσίδες κατέφυγαν εδώ, σ’ αυτήν την άκρη του πλανήτη…
Αλλά οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν τους λόγους τους που δυσανασχετούν, έχουν τους λόγους τους που δεν αφήνουν στο όνομα του πολιτικού κόστους να προχωρήσει οτιδήποτε στην ελληνική επικράτεια. Και η μόνη ελπίδα φαίνεται να εκπορεύεται από τις Βρυξέλλες… Σαν να μην πέρασε μια μέρα από το 1821, από το 1453, από το 1204… Πάντα κάποιοι Φράγκοι θα είναι η ελπίδα και η κατάρα. Και θα καταφεύγουμε σε κάποιο οθωμανικό φέσι για να κερδίσουμε την αυταπάτη μιας κάποιας άμυνας απέναντι στον εαυτό μας… Και κάποια ρουσφέτια και «προνόμια» για μερίδες του πληθυσμού.

Τελικά η Πρωτομαγιά είναι αργία, ημιαργία, απεργία ή ημιαπεργία; Μήπως τελικά η Πρωτομαγιά είναι μια μέρα αφιερωμένη τω αγνώστω εργοδότη, που νοιώθει σαν να πήρε εκκαθαριστικό επιστροφής φόρου από την Εφορία; Και οι εργάτες γιορτάζουν εύχαρεις και έμπλεοι αγωνιστικότητας και επαναστικότητας, και δεν χρειάζεται να τους πληρώσει. Μου αρέσει η Νέα Τάξη Πραγμάτων. Σαν διαφήμιση είναι. Ενθουσιασμένες γκόμενες και αγέρωχοι γιάπηδες αποτίουν ωσαννά στην Εταιρεία. «Σ’ ευχαριστώ ω εταιρεία, που μπορώ να κάνω απεργία, αντί να μου πληρώνεις την αργία». Αλλά, αφού κι αυτός που το ’πε πρώτος το έχει ξεχάσει πια, τι θέλω εγώ και τα θυμάμαι; Περσινά ξινά σταφύλια…

( Προσωπικά δεδομένα έχουν μόνον οι αστυνομικοί; Οι αναρχικοί δεν έχουν; )

Advertisements