Το έχετε παρατηρήσει; Το «κακό» πάντοτε έρχεται «μετά». Όχι την κρίσιμη στιγμή, που συμβαίνουν τα πράγματα, αλλά μετά, όταν όλα φαίνονται να τακτοποιούνται… Όταν χαλαρώνει η μέγγενη της Υποχρέωσης που επικρέμαται πάνω από τις ανθρώπινες ζωές. Ίσως, όταν το ανοσοποιητικό σύστημα, η άμυνα της ζωής «χαλαρώνει», νομίζοντας ότι ο κίνδυνος πέρασε. ’Η όταν του δίνεται, επιτέλους, ο λόγος. Και μπορεί να περιγράψει με τον τρόπο του την ζημιά που έγινε κι ο ορθολογικός νους μας δεν την πήρε χαμπάρι.
Πόσους ανθρώπους δεν τους πρόδωσε η καρδιά τους λίγο μετά τα ζόρια. Μόλις άρχισαν να χαλαρώνουν, σαν τον φαντάρο στη σκοπιά που αποφασίζει ότι ο θόρυβος που άκουσε ήταν κάποιο περαστικό ζώο και ακουμπάει τον ώμο στον τοίχο κι ανάβει τσιγάρο. Ίσως κι ένα τρανζιστοράκι μέσ’ τη νύχτα. Και δεν ακούει πια τίποτε. Ο κίνδυνος είναι μακριά. Θέλει ο κίνδυνος να είναι μακριά.
Ο Κίνδυνος όμως μας θέλει πάντα κοντά του. Μας θέλει δίπλα του, παρέα στις δύσκολες νύχτες του. Ο Κίνδυνος είναι ένα παλικάρι που φοβάται μόνο του. Κι αν δεν είμαστε πλάι του στις δύσκολες στιγμές του μας εκδικείται. Ίσως γι’ αυτό να γινόμαστε πιο ζωντανοί όταν κινδυνεύουμε, όταν αρρωσταίνουμε, όταν η ζωή μάς ζητάει το περίσσευμά μας, όταν πρέπει κάτι να κάνουμε, πέρα από τη συνήθεια και τις ευκολίες μας.
Και μόλις επιχειρήσουμε να ξαναγυρίσουμε σε αυτές μετά την κρίση, επέρχεται η θεία δίκη, η θεία ισορροπία, που απαιτεί ένα καινούργιο εγώ για την καινούργια ζωή, στην καινούργια κατάσταση. Κι άμα δει ότι δεν το έχει, πετά τα αναλώσιμα στο καλάθι. Δεν ανακαλύψαμε εμείς οι άνθρωποι, πρώτοι την κατανάλωση. Η Φύση και το Σύμπαν φαίνονται να προηγούνται και να αντιμετωπίζει, φυσικώ τω τρόπω, ως αναλώσιμους και τους ανθρώπους.

Advertisements