Όταν είσαι δεκαοκτώ ετών, η ζωή σου μπορεί να τραβήξει πολλούς διαφορετικούς δρόμους. Ακόμη κι όποτε «επιλέγεις» κάτι, μπορείς πάντα να γυρίσεις πίσω και να κάνεις κάποια άλλη επιλογή, να ακολουθήσεις κάποιον διαφορετικό δρόμο. Στην πραγματικότητα, οι επιλογές της νιότης δεν έχουν κόστος. Ακόμη.
Όσο περνούν, όμως, τα χρόνια, οι επιλογές αρχίζουν να έχουν κόστος. Όλο και μεγαλύτερο. Για κάθε επιλογή σου, αφήνεις πίσω άλλες, διαφορετικές επιλογές, που δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ. Ποτέ… Εκδοχές ζωής που δεν θα ζήσεις ποτέ. Ό,τι αφήνεις πίσω δεν θα το ξαναβρείς ποτέ ― αυτό συνιστά το κόστος των επιλογών σου. Ωριμότης είναι η ικανότης να κάνεις επιλογές και να αναλαμβάνεις το κόστος τους.
Φυσικά και υπάρχουν άνθρωποι που, παρά τα χρόνια τους, παραμένουν ανώριμοι. Που, εν προκειμένω, σημαίνει δεν είναι ικανοί να κάνουν επιλογές. Κυρίως, δεν είναι ικανοί να αφήσουν τίποτε πίσω τους, να αποδεχθούν τα «ποτέ» που συναποτελούν κάποιες επιλογές. Κι έτσι καταλήγουν να τους φταίνε οι άλλοι, οι περιστάσεις, το ριζικό τους, η κοινωνία, το σύμπαν ολόκληρο… Ποτέ οι επιλογές που έκαναν. Ή που δεν έκαναν όταν έπρεπε. Όταν άφησαν τη ζωή να τους περιμένει να αποφασίσουν. Κι αυτή βαρέθηκε και αποφάσισε γι’ αυτούς ερήμην.
Με παρόμοιο τρόπο μας ακινητοποιεί η νευρωτική αδυναμία λήψης αποφάσεων. Η συνεχής αναβολή της κρίσιμης στιγμής. Η μετάθεση του διηνεκούς «τώρα» στο διηνεκές… μέλλον. Η σπατάλη του χρόνου. Λες και πρόκειται για είδος εν αφθονία. Ο χρόνος αποτελεί είδος εν αφθονία μόνο για τους νέους. Ή για όσους «νιώθουν νέοι». Που μπορεί και να σημαίνει ανώριμοι. Χωρίς αίσθηση του χρόνου που περνά, χωρίς έρμα.
Στην ουσία, η ικανότης να επιλέγουμε είναι στενά συνυφασμένη με την ικανότητά μας να πεθάνουμε. Να πεθάνουμε «σωστά».
Και άρα με την ικανότητά μας να ζήσουμε. Πραγματικά.

Advertisements