Kι όμως, η λύση είναι απλή: Βλέπω την Παπαρίζου στην τηλεόραση με κλειστή τη φωνή. Μπορεί να μην αντέχω να ξανακούσω «You are the one», αλλά να μην χάνω και την καλλίπυγο Έλενα… Ούτως ή άλλως η μελωδία και οι εμπνευσμένοι στίχοι αντιλαλούν στο κεφάλι μου καιρό τώρα…

Διαβάζω στο site του «Μελωδία» στο Internet μια συνέντευξη του Σωκράτη Μάλαμα στον Οδυσσέα Ιωάννου:
ΜΑΛΑΜΑΣ: Μ’ απασχολούσε έντονα και ο εαυτός μου και ο περίγυρος μου. Βλέπω ότι οι περισσότεροι από εμάς υπνοβατούμε σαν να έχουμε ξεχάσει κάτι πολύ βασικό. Αυτό είναι το θέμα του δίσκου.
ΙΩΑΝΝΟΥ: Αισθάνεσαι κάποιες φορές δηλαδή ότι ασχολήθηκες περισσότερο με πράγματα επουσιώδη εντός εισαγωγικών ή με τον εαυτό σου και δεν είδες τι γίνεται γύρω σου;
ΜΑΛΑΜΑΣ: Όχι η φυσική μας λειτουργία, η καθημερινότητα μας, οι πορείες μας μέσα στη ζωή δεν είναι ακριβώς συνειδητές, είναι σαν να βρισκόμαστε σε μια θέση ύπνου.

«Σαν να έχουμε ξεχάσει κάτι πολύ βασικό».
Μα, έχουμε ξεχάσει κάτι πολύ βασικό. Αυτό που δεν είμαστε σίγουροι είναι τι ακριβώς είναι αυτό… Σκέψεις και εικασίες μόνον μπορούμε να κάνουμε. Κάτι σαν την παράξενη αίσθηση που νοιώθεις όταν διασταυρώνεται, ας πούμε, ο δρόμος σου με τον Ιλισσό. Ναι, είναι κατά κάποιον τρόπο βασικό ότι αυτό ήταν ποτάμι, και ότι τα ποτάμια θα έπρεπε να είναι κάπως αλλιώς, να τα νοιώθεις κάπως αλλιώς… Και η ζωή σου θα μπορούσε να είναι κάπως αλλιώς.

Advertisements