Έχω την εντύπωση ότι οι πρώην αριστεροί (ίσως και νυν ― τίποτε δεν είναι σίγουρο) είμαστε και λίγο θύματα μιας παρεξήγησης. Υπερασπιζόμαστε κατά καιρούς ένα κράτος, υπερασπιστή δήθεν του δημοσίου συμφέροντος, ένα κράτος, όμως, που μόνον στο κεφάλι μας βρίσκεται. Διότι το συγκεκριμένο κράτος που βρίσκεται έξω από το κεφάλι μας δεν έχει καμία σχέση με κανένα δημόσιο συμφέρον. Πρόκειται για άθροισμα ενίων ατομικών συμφερόντων, κάποιων ομαδοποιημένων συμφερόντων συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων και γήπεδο όπου αλωνίζουν οι «Παντός Καιρού»: πότε μαύροι, πότε γαλάζιοι, πότε πράσινοι και τ’ ανάπαλιν, ανάλογα με το κατά πού φυσάει ο άνεμος. Κι αύριο, μπορεί να τους δεις και κόκκινους. Η ανάγκη, βλέπετε… Μέσα στο κεφάλι μας, βέβαια, εμάς που παίζουμε μονίμως εκτός έδρας σ’ αυτό το στημένο πρωτάθλημα, ο άνεμος που πότε – πότε φυσά φαίνεται να γυρίζει μόνον κάποιους ανεμόμυλους. Δυστυχώς, ποτέ δεν μας «παίρνει να μας σηκώσει», έτσι βαριοί κι ασήκωτοι που είμαστε, να μας φορέσει τα κατάλληλα χρώματα που θα φορεθούν την επόμενη πολιτική σαιζόν.
Το «δημόσιο συμφέρον» δεν είναι παρά μια καλή πρόφαση για τα συμφέροντα των Παντός Καιρού. Το «δημόσιο συμφέρον» δεν πρόκειται, φυσικά, να δει χαΐρι ούτε από τις «ιδιωτικοποιήσεις», την άλλη Μεγάλη Πρόφαση… Το «δημόσιο συμφέρον», πολύ φοβάμαι πως δεν είναι πια αυτό που ήταν κάποτε, όταν παρήγετο η πολιτική θεωρία που κάποτε σπούδασα κι εγώ σε κάποιο πανεπιστήμιο. Η αδηφάγος Πράξη το κατέστησε γράμμα νεκρό. Πομφόλυγα που αναμασούν ανηλεώς, δίκην τσιχλόφουσκας, συνδικαλιστές – εκπρόσωποι εξειδικευμένων συμφερόντων. Που τάχα μου αντιδικούν με τους ακόμη μεγαλύτερων (και σίγουρα μη δημοσίων…) συμφερόντων επιχειρηματίες. Στην πραγματικότητα δεν αντιδικούν: Διαπραγματεύονται τα (κατ’ όνομα και μόνον «δημόσια») ιδιωτικότατα συμφέροντα των κοινωνικών υποομάδων που εκπροσωπούν.
Κι εμείς στο κατόπι των ανεμόμυλων…

Advertisements