Παρακολούθησα σήμερα το μεσημέρι τις μεσημεριανές εκπομπές της τηλεόρασης. Εντυπωσιάζομαι πάντοτε με αυτές τις εκπομπές (αν και όλο και λιγότερο ― φαίνεται πως συνηθίζω στην ασχήμια, όπως έλεγε και ο Χατζηδάκις…). Με εντυπωσιάζει η αυτάρκεια που εκπέμπουν οι περισσότεροι άνθρωποι που εμφανίζονται εκεί, το κλειστό διανοητικό σύστημα μέσα στο οποίο λειτουργούν, η ετοιμότητα που επιδεικνύουν στην εκφορά απίθανων κοινοτοπιών. Και μετά βλέπω τις τηλεοπτικές ειδήσεις και καταλαβαίνω πως υπήρξα άδικος με τις «Τατιάνες». Όχι, ο Τατιανισμός δεν είναι το ανώτερο στάδιο του Κατινισμού. Οι τηλεοπτικές ειδήσεις είναι το ανώτερο στάδιο του Τατιανισμού. Αυτοί οι επηρμένοι «παρουσιαστές», που σε αγαστή συνεργασία με τους απίθανους ρεπόρτερς διαμορφώνουν την «πραγματικότητα», κάνουν τον Στέα και τον Βενετσάνο
να μοιάζουν τόσο αθώοι πια. Η χειραγώγηση των συνειδήσεων έχει διανύσει πολύ δρόμο στα χρόνια που πέρασαν από τότε…

Το χειρότερο μάλλον είναι, όμως, ότι η πραγματικότητα που ζούμε καθημερινά αποκτά όλο και περισσότερα στοιχεία τηλεοπτικής «πραγματικότητας». Έχω όλο και πιο έντονη την αίσθηση ότι οι άνθρωποι γύρω λειτουργούν στην «κοσμάρα» τους. «Συνομιλούν» χωρίς να ακούν τον «συνομιλητή» τους, αντιλαμβάνονται και αποκωδικοποιούν όσα ακούν με τα εντελώς ιδιαίτερα «μέτρα» τους (και όχι με τα μέτρα του ομιλητή). Γενικώς: Ασυνεννοησία.
Νομίζω πως την κατάσταση αυτή περιγράφει θαυμάσια το ανέκδοτο του κουφού με την ξανθιά: Ρωτάει ο κουφός την ξανθιά πόσο κάνει δύο συν ένα. Εκείνη, ύστερα από πολύ σκέψη, του απαντά, «επτά». Κι εκείνος θριαμβευτικά: «Να τη φας και να ’ναι κρύα!»…

Ναι, καλά το καταλάβατε! Αυτός ο διάλογος περιγράφει ακόμη πιο χαρακτηριστικά τους «διαξιφισμούς» των πολιτικών στην τηλεόραση. Ο κουφός και η ξανθιά μπορούν να γίνονται, εξίσου καλά, πότε πράσινοι και πότε γαλάζιοι…

Advertisements