Ο κύριος Άκης Πάνου. Ο άνθρωπος που οι λέξεις του ήσαν βαριές. Και καίριες. Σαν λεπίδες που πρέπει να βρουν στόχο με την μία, γιατί σε κάποιες καταστάσεις δεύτερη ευκαιρία δεν υπάρχει. Μετά το εδώ και τώρα, υπάρχει μόνον το «πολύ αργά».
Άντρες που δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς παρά να σταθούν συνεπείς στις έσω φωνές, φωνές αυστηρές, που υπαγορεύουν αξιοπρέπεια και συνέπεια μέχρι τέλους ― μέχρι θανάτου. Γιατί εκείνοι κατά βάθος ήξεραν αυτό που τώρα πια πάει σιγά σιγά να ξεχαστεί: πως μόνον ο θάνατος μπορεί να δικαιώσει ή να απαξιώσει στάσεις ζωής, να αιματώσει κουβέντες και να τις βαρύνει. Τα έπεα πτερόεντα είναι για γυναικούλες και ανδροειδή που χαριεντίζονται σε μεσημβρινές τηλεοπτικές εκπομπές και νυχτερινά κέντρα. Και χώρους εργασίας που πρυτανεύουν τα κυκλώματα κάθε είδους. Των μασόνων, των γκέι, των αποφοίτων του Χ κολεγίου, της παλιοπαρέας του στρατού κ.ά.τ.
Η εποχή των κυρίων έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. ’Οχι πως δεν υπάρχουν ακόμη κύριοι. Υπάρχουν και ζουν ανάμεσά μας. Αλλά η εποχή δεν θα επιτρέψει ποτέ να ακουστούν παραπέρα, να γίνουν διάσημοι, να παίξουν ρόλο προτύπου για οποιονδήποτε πέραν του πολύ στενού κύκλου τους ― που συνήθως και αυτός παραγνωρίζει ή υποβαθμίζει την όποια ποιότητά τους. Ναι, η εποχή των κυρίων πέρασε. Όπως και των κυριών, άλλωστε. Σε ποιο ριάλιτυ να δει ο κόσμος κάποιον κύριο, κάποια κυρία, σε ποια τηλεοπτική εκπομπή, σε ποιο χώρο εργασίας, σε ποιο φανάρι καθώς περιμένει με το αυτοκίνητο, σε ποιο γήπεδο και σε ποια καφετέρια;
Και κυρίες. Γυναίκες που δεν ψωνίζουν στις εκπτώσεις ευφημισμούς για τη λέξη «πουτανιά», που δεν βολεύονται με εύσχημες νοηματικές παραλλαγές για να αθωωθεί ο Στόχος. Το χρυσόμαλλο δέρας της μεταφεμινιστικής εποχής: το χρήμα.

Advertisements