Σκέπτομαι πως η πολιτική είναι το μεγάλο υποκατάστατο του πατέρα. Μια μεγάλη πηγή απ’ όπου αντλούμε την αίσθηση του σωστού και του λάθους. Δεν αναφέρομαι στην πολιτική με την έννοια του κοινοβουλευτισμού και των κομμάτων. Τουλάχιστον, όχι μόνον… Αναφέρομαι στην ευρύτερη έννοια του «ανήκειν», για όσους έχουν μια πιο συναισθηματική σχέση με τα πράγματα, ή στην ακόμη πιο ευρύτερη έννοια του εντός καθοδηγητή που υπαγορεύει αξίες, μεθόδους και τρόπους σκέψης. Του καθοδηγητή που γνωρίζει αυτόν τον κόσμο στην βαθύτερη ουσία του: πώς είναι τα πράγματα, πώς πρέπει να είναι, πώς θα μπορούσαν να είναι…
Όπως κάποιοι παλιότεροι είχαν ενδοβάλλει το Κόμμα. Που γι’ αυτούς μπορεί και να ήταν συνώνυμο της Αλήθειας. Ή του Σωστού. Αυτήν την δύναμη που μπορούσε να τους κρατάει τα γόνατα σταθερά μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα. Ανάλογη δύναμη στο κάτω – κάτω με αυτήν που αποκοιμίζει γαλήνια τις νύχτες τα λαμόγια του 2005. Όπως, ενδεχομένως, γαλήνευε και τα λαμόγια κάθε εποχής… Ανυπέρβλητη δύναμη ο εντός «πατέρας»! Και πραγματικά ορφανά τα ανθρώπινα όντα που πορεύονται στη ζωή με κριτήριο τις αμφιβολίες τους. Που αμφισβητούν κάθε στιγμή τον εαυτό τους.
Και, εν προκειμένω, τα πολιτικά πιστεύω τους.
Όταν ήμουν νέος, πίστευα (με κάπως νεφελώδη τρόπο, όπως πιστεύουν διάφορα πράγματα οι νέοι) πως αυτή η αμφισβήτηση είναι η ουσία του να είσαι «Αριστερός». Κάποια στιγμή κατάλαβα (και αργότερα συνειδητοποίησα…) πως αυτά δεν έχουν σχέση με την Αριστερά ― και ακόμη περισσότερο με την Δεξιά. Αλλά με τις αντοχές του κάθε ανθρώπου. Πόσο αντέχει την διανοητική, κι ακόμη περισσότερο τη συναισθηματική ορφάνια… Να πορεύεται χωρίς θετούς πολιτικούς πατέρες, χωρίς έτοιμους τρόπους σκέψης και απόψεις.
Και αυτή είναι η μεγαλύτερη ζημιά που, κατά τη γνώμη μου, έκαναν στην ελληνική κοινωνία ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (ο «εθνάρχης»…) Έπαιξαν μέχρι εκεί που δεν έπαιρνε άλλο σε αυτό το στοίχημα. Και, δυστυχώς, κέρδισαν…

Advertisements