Είναι καιρός να το αποκαλύψω: Δεν είμαι δημοσιογράφος, κι ας πιστεύει ό,τι θέλει η Εφορία. Στην πραγματικότητα είμαι ρακοσυλλέκτης. Όπως και όλοι όσοι διακονούν το υβρίδιο που λέγεται Χρονογράφημα (και δεν θεωρούν ότι εκείνο διακονεί την «καριέρα» τους…). Περί ρακοσυλλεκτών παραπεταμένων στιγμών πρόκειται. Κουρελήδες, τάχα μου δημοσιογράφοι, ή καλοντυμένοι άστεγοι που μαζεύουν διακριτικά από τις άκριες της καθημερινότητας περαστικές συγκινήσεις, στιγμιαίες αισθήσεις, εφήμερες συνειδητοποιήσεις. Μέσα στη βιασύνη της καθημερινότητας, της μηχανικής ανταπόκρισης σε υποχρεώσεις, στις άπειρες μικρές συνήθειες και αυτοματισμούς, οι άνθρωποι πετούν στα σκουπίδια τους ράκη που κάποιοι τα μαζεύουν και τα περιεργάζονται εκτιμώντας στα γρήγορα την σχετική αξία τους.
Ερεθίσματα έξωθεν και έσωθεν αντιδράσεις.
Το υβρίδιο που λέγεται συμβατικώ τω τρόπω «Χρονογράφημα» κυκλοφορεί στην παράφορη γιορτή της καθημερινότητας ντυμένο με τα κουρέλια της λογοτεχνίας μήπως και μας συγκινήσει, μήπως και τραβήξει το βλέμμα μισοκρυμμένο δίπλα σε ειδήσεις και ανταποκρίσεις, αναλύσεις και σχόλια μιας βεβαρυμένης επικαιρότητας. Η δημοσιογραφία έχει μιαν αθέατη πλευρά ― και δεν εννοώ οτιδήποτε σχετικό με δεοντολογίες και κρυφές χρηματοδοτήσεις ή αλληλοεξυπηρετήσεις, μικρές ή μεγάλες. Υπαινίσσομαι μια σχεδόν εξαρτησιακή σχέση με τα «εκεί έξω» τεκταινόμενα, που καλύπτει συν τω χρόνω σωρευτικά την έσω αντίδραση σε όλα αυτά τα εξωτερικά ερεθίσματα. Ή, στην καλύτερη περίπτωση, την υποβιβάζει σε εξαρτημένο αντανακλαστικό.
Το χρονογράφημα, λοιπόν, απονενοημένη απόπειρα προσωποποιημένης αντίδρασης στα «έξω», διεκδικεί το αίτημα της λογοτεχνίας, όντας τραβεστί δημοσιογραφία… Και φυσικά, συνήθως ηττάται. Αναγνωρίζεται ως ελαφρώς ξένο σώμα, ως παράσιτο από τον εφήμερο ξενιστή του, και περιορίζεται στον τριτεύοντα ρόλο του με την ισχυρότατη αντιβίωση της επικαιρότητας… Και, αν πιστέψεις πως μπορείς να αντισταθείς στην επέλαση του εφήμερου, μπορεί να βρεθείς είτε γραφικός γκρινιάρης είτε χαζοχαρούμενη προσομοίωση γραφιά.

Advertisements