Υπάρχει μια ρώσικη παροιμία που διατείνεται πως «Άμα δεν πίνεις και δεν καπνίζεις θα πεθάνεις υγιής». Δεν νομίζω πως χρήζει καμμίας επεξήγησης (αν και πολλά, που κατά καιρούς αντιλαμβάνομαι ως αυτονόητα, αποδεικνύεται συν τω χρόνω πως πέφτουν θύματα ογκωδών παρεξηγήσεων). Υπονοεί λίγο – πολύ ό,τι εννοούσε ο Σώμερσετ Μωμ διαπιστώνοντας ότι διαθέτουμε ένα μη μετρήσιμο αλλά συγκεκριμένο «ποσό υγείας» στη διάθεσή μας. Και προέτρεπε να το έχουμε ξοδέψει όλο πριν πεθάνουμε…
Ναι, το κάπνισμα είναι ανθυγιεινό, επικίνδυνο και σε μερικές περιπτώσεις αποδεικνύεται «μοιραία συνήθεια». Και το πιοτό το ίδιο. Επικίνδυνα και συχνότατα «μοιραία» είναι και τα αυτοκίνητα… Και τα παντός είδους χημικά και φυτοφάρμακα που μας πολιορκούν καθημερινά. Αλλά «έτσι είναι ο πολιτισμός». Ο κόσμος προχωρά μπροστά…
Και υποθέτω πως θα ακούγονται «γραφικά», αν όχι εκκεντρικά και επικίνδυνα ανατρεπτικά, όλα όσα αναφέρονται σε μια ζωή που δεν θα αποσκοπεί στη «μεγιστοποίηση του κέρδους», δεν θα βολεύεται με ευφημισμούς περί «επιχειρηματικότητας», δεν θα θεοποιεί την αποτελεσματικότητα σε κάθε έκφραση της καθημερινότητας. Αλλά τότε, αφού αποσκοπούμε στο κέρδος και την αποτελεσματικότητα, προς τι προσέχουμε τόσο πολύ το σώμα μας και δεν το φθείρουμε όσο αντέχει, δεν ξοδεύουμε την υγεία μας να αγοράσουμε ζωή, δεν καταθέτουμε τις σπονδές μας, τα καλύτερα κομμάτια του κρέατος δηλαδή, στο βωμό της δικής μας ζωής;
Ελπίζουμε, άραγε, συντηρώντας το σώμα μας σε καλή κατάσταση, όταν έρθει η ώρα να πιάσουμε καλή τιμή πουλώντας το δεύτερο χέρι;

Την ίδια νύχτα, 01:58

katerina.jpg Μόλις γύρισα από μια συναυλία με πολίτικα τραγούδια. Στο Θέατρο Πέτρας, με τα φώτα του να χαϊδεύουν την αδιάφορη πέτρα γύρω – γύρω και το μυημένο φεγγάρι να καθυστερεί να ανέβει πιο ψηλά.
Με μερικά τσιγάρα να συνοδεύω με τον τρόπο μου τη γλυκόλαλη Κατερίνα. Τα πιοτά, κάποια άλλη νύχτα. Δεν αντέχει και πολλά το σώμα μου πια…

Advertisements