Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια όμορφη καταπράσινη πολιτεία όπου ζούσαν όμορφοι και πρόσχαροι άνθρωποι. Αυτή η Πολιτεία, η Χώρα του Πράσινου Ήλιου, είχε κι έναν συμπαθητικό βασιλιά που τον έλεγαν Γιώργο Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά σε εκείνη την πολιτεία υπέγραφαν με τα αρχικά τους και τα e-mail τους, κι έτσι τον Γιώργο τον ήξεραν όλοι ως GAP. Και τον φώναζαν Γκαπ, επειδή τους άρεσε ο ήχος. Οι άνθρωποι που ζούσαν σε αυτήν την πολιτεία διάβαζαν, βλέπετε, πολλά Μίκυ Μάους και τους άρεσε ο ήχος κάποιου καρτούν που κοπανάει το κεφάλι του στον τοίχο…
Οι αυλικοί του δεν πολυσυμπαθούσαν τον Γκαπ, αλλά τον ανεχόντουσαν γιατί δεν μορούσαν να κάνουν κι αλλιώς. Εκείνον τον καιρό η βασιλεία ήταν κληρονομική και κανένας δεν τολμούσε να αμφισβητήσει τον βασιλιά!
Φυσικά η όμορφη αυτή χώρα με τους συμπαθητικούς καλοκάγαθους κατοίκους είχε και κάποιους εχθρούς που τη φθονούσαν. Οι άνθρωποι, βλέπετε, πάντοτε φθονούν τους όμορφους κι ευτυχισμένους… Έτσι, τη Χώρα του Πράσινου Ήλιου τη φύλαγαν νύχτα – μέρα από τους εχθρούς της οι φύλακες Πρασινοφρουροί.
Και ο μεγαλύτερος εχθρός τους ήταν οι Γαλάζιοι Στρουμφάνθρωποι, που οι κάτοικοι της Χώρας του Πράσινου Ήλιου τους έλεγαν «Στρουμφάκια».
Μια όμορφη ανοιξιάτικη νύχτα, δυο χοντρούληδες γαλάζιοι άνθρωποι, που ήσαν καλοί και δεν άντεχαν πια να τους κοροϊδεύουν οι υπόλοιποι κακοί Γαλάζιοι Στρουμφάνθρωποι, πέρασαν κρυφά το ποτάμι που χώριζε τις δυο πολιτείες και ζήτησαν άσυλο στην Χώρα του Πράσινου Ήλιου. Βέβαια, εκείνα τα χρόνια δεν το έλεγαν «Άσυλο». Τότε το έλεγαν «Επικρατείας», για κάποιους απροσδιόριστους λόγους που κανένας δεν ήξερε να τους εξηγήσει…
Και η Χώρα του Πράσινου Ήλιου έγινε ακόμη καλύτερη!

Στις μικρές πολιτείες η ζωή είναι καλύτερη απ’ ό,τι στις μεγαλουπόλεις, γιατί οι άνθρωποι είναι αναγκασμένοι να συνεργάζονται. Και, θέλοντας και μη, μαθαίνουν να ζουν μαζί.
Κι έτσι γίνονται καλύτεροι άνθρωποι, και τότε ζουν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…

Advertisements