Διαβάζω ότι «τραγούδια αφιερωμένα στον φίλο και συγκάτοικό της Γιώργο Iωάννου θα ερμηνεύσει η Aρλέτα το Σάββατο, 6 Aυγούστου στον Πύργο Mπαζαίου στη Nάξο. Eίναι η αρχή του αφιερώματος στον Θεσσαλονικιό συγγραφέα, με τίτλο «H ‘‘δίκοπη ευαισθησία’’ του Γιώργου Iωάννου». Και παρακάτω η Aρλέτα λέει πως: «Όλα τα χρόνια που έμενε στην Aθήνα, δεκατέσσερα χρόνια, έμενε σπίτι μου. Kαι πιστεύω ότι ήταν καλά χρόνια, γιατί είχε την ησυχία του, απ’ όλες τις απόψεις, χωρίς να είναι έρημος».
Ναι, είναι καλά τα χρόνια όταν έχεις την ησυχία σου, χωρίς να είσαι έρημος…

Πέμπτη 04 Αυγούστου 2005, 19:19

Άνθρωποι περνούν και φεύγουν από τη ζωή μας. Από άλλους περνούν λιγότεροι (γιατί δεν χρειάζονται πολλά – πολλά για να καταλάβουν) κι από άλλους περισσότεροι γιατί πρέπει να σπάσουν πολλές φορές τα μούτρα τους στον τοίχο μέχρι να καταλάβουν. Ούτως ή άλλως, άνθρωποι και καταστάσεις περνούν και φεύγουν. Και το μόνο που απομένει είναι η ζωή μας κι όσα συναντήσαμε στο διάβα της. Χρήσιμα και άχρηστα. Δικά μας και ξένα…
Είναι Αύγουστος. Και τ’ αστέρια κάθε Αύγουστο πέφτουν…
Τα πεφταστέρια που συναντούμε κάθε μέρα στο διάβα μας και τα παραγνωρίζουμε. Τα πεφταστέρια που μιλούν σε κάτι βαθύτερο μέσα μας γιατί νοιώθουμε πως μας μοιάζουν. Γιατί πάντα οι άνθρωποι νοιώθουμε πιο δική μας την Πτώση από την Ανάληψη. Την κάθε πτώση, από την κάθε άνοδο που κατά βάθος δεν μας πείθει, που μοιάζει με όμορφο ψέμα… Γιατί η Πτώση ήταν πάντοτε πιο οικεία στους θνητούς. Όσα σκαλοπάτια και να ανέβηκαν στη διάρκεια της ζωής τους. Η Πτώση πάντοτε μας περίμενε στη γωνία: Ξένη που με κάποιον ανοίκειο τρόπο πάντα τη γνωρίζαμε. Στόχος και προοορισμός, ευκαιρία και καταδίκη, χώμα κι ουρανός…

Advertisements