Ο Μπάμπης ένοιωθε ανησυχία καθώς περίμενε στα Starbucks μαζί με την Σεμίνα την άσπονδη φίλη της, την Τατιάννα. Δεν ήξερε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα μεταξύ τους, ένοιωθε και αμηχανία που αυτός, ο Μπάμπης ο ψιλοκαταθλιπτικούλης καθόταν στο ίδιο τραπέζι με τη μεγαλύτερη, την πιο φημισμένη γλεντζού της Αθήνας…
«Με όλο το θάρρος, πάντως, Μπάμπη, έκανες λάθος με την επιλογή του επωνύμου σου. Έπρεπε να το αλλάξεις τελείως. Να βρεις κάποιοι πιο εύηχο, που να υπονοεί τη μαγκιά σου χωρίς να είναι τόσο λαϊκό…»
«Δηλαδή, σαν τι;» ρώτησε ο Μπάμπης με την κρυφή ελπίδα πως μια φίνα κυρία θα μπορούσε να δώσει στην προσωπικότητά του την παρισινή αύρα που πάντοτε επιζητούσε…
«Μμμ… Άφησέ με να το σκεφτώ λίγο…» είπε η Σεμίνα κοιτώντας κάπου μακριά, προς τα εκεί απ’ όπου έρχονταν προφανώς τα παριζιάνικα ονόματα αναζητώντας τις φίνες κυρίες…
Ο Μπάμπης δεν ήθελε να την ενοχλήσει όσο συνεισέφερε στη μεταμόρφωσή του. Άναψε τσιγάρο και προσπάθησε να κρατήσει το βλέμμα του μακριά από το ντεκολτέ της Σεμίνας. Γύρισε να κοιτάξει αλλού. Κι άλλα ντεκολτέ, κάνα – δυο στρινγκ, διάφορα μπούτια… Ο Μπάμπης ένιωσε αμηχανία. Κοίταξε το ταβάνι των Starbucks… Δεν παρουσίαζε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αλλά αυτό τουλάχιστον δεν τον αγριοκοίταζε…
«Αλιάγκας! Μπάμπης Αλιάγκας», είπε ξαφνικά η Σεμίνα. «Ωραίο δεν ακούγεται; Έχει κάτι παριζιάνικο, κρατάει και κάτι από τον απόηχο του ‘‘μάγκας’’».
«Πράγματι, είναι τέλειο», παραδέχθηκε ο Μπάμπης. Με τέτοιο όνομα θα μπορούσε να δουλέψει ακόμη και στην τηλεόραση κάποια μέρα… Για σκέψου: «Παρουσιάζει ο Μπάμπης Αλιάγκας»! Την Δευτέρα κιόλας θα πήγαινε να αποκτήσει το όνομα των ονείρων του. Θα άρχιζε μια νέα ζωή… Κοίταξε με τρόπο τη Σεμίνα Ακρίτα. Αυτή γυναίκα του άρεσε όλο και περισσότερο…
Ξαφνικά ακούστηκε η μελωδία You are the one, my number one, που διακόπηκε απότομα καθώς ο Μπάμπης σήκωνε το κινητό του
και απαντούσε με ένα διακριτικό γαλλικό αξάν στη φωνή του: «Αλό, αλό! Εμπγός, ποιος είναι παγακαλώ;»
«Έλα γρήγορα στην εφημερίδα! Έχει πιάσει μεγάλη φωτιά στη Ραφήνα!» Ήταν ο Γκαπ, ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας.
Ο Μπάμπης ταράχτηκε. Ο Κώστας Καλάπας, ο διευθυντής της εφημερίδας είχε ένα αυθαίρετο στη Ραφήνα! Λες να κάηκε; Λες να έπαθε τίποτα; Θεός φυλάξοι! Στο μυαλό του Μπάμπη ήρθε ξαφνικά μια εικόνα: Τον Καλάπα να φωνάζει μπροστά στις κάμερες «Πού είναι το κράτος;» Τον Γκαπ να παίζει με ένα κουτί σπίρτα και να αποκοιμιέται… Αλλόκοτες εικόνες. «Μπάμπη, μην χάνεις την ψυχραιμία σου!» είπε στον εαυτό του και σηκώθηκε…

Ένα υπέροχο πρωινό

Τελικά, όπως ευτυχώς αποδείχθηκε, το αυθαίρετο του Κώστα Καλάπα στη Ραφήνα είχε γλιτώσει από τις φλόγες. Ο Μπάμπης και ο Καλάπας μάλιστα κανόνισαν να φύγουν για κάνα -δυο μέρεςσε κάποιο νησάκι να ξεκουραστούν λίγο. Ο Γκαπ θα αναλάμβανε τη διεύθυνση της εφημερίδας…
Το πρωινό ήταν υπέροχο στο λιμάνι του Πειραιά. Ο ήλιος έμοιαζε να γιορτάζει, όλος αυτός ο κόσμος που ήταν μαζεμένος στις προβλήτες έμοιαζε να γιορτάζει. Χαρούμενοι αντάλλασσαν μεταξύ τους φιλικά πειράγματα που στους ανίδεους ακουγόντουσαν σαν βρισιές. Ο Μπάμπης χαμογέλασε. Ήξερε ότι ήταν ο τρόπος τους να εκφράζουν τη χαρά τους γι’ αυτήν την υπέροχη γιορτινή μέρα. Ήταν όλα τόσο όμορφα! Κάποιοι μάλιστα έκαναν τάχα μου πως τσακωνόντουσαν και έδιναν φιλικές γροθιές ο ένας στον άλλον. Ο Μπάμπης χαιρόταν να βλέπει τον κόσμο ευτυχισμένο και η γιορτές να φέρνουν τον έναν πιο κοντά στον άλλον. Μέσα στη γενική ευωχία ανακατεύτηκαν στον φιλικό δήθεν καυγά και κάποιοι τύποι ντυμένοι με άσπρες στολές. Έγινε σούσουρο και ο Μπάμπης κατάλαβε ότι αυτοί δεν έπαιζαν. Αυτοί βάραγαν στα σοβαρά! «Τι κακοί που είναι μερικοί άνθρωποι!» σκέφτηκε ο Μπάμπης. «Γεμάτοι απωθημένα!»
Ο Καλάπας δίπλα του χαμογέλασε και αυτός καλοκάγαθα. «Άντε να ανεβούμε γρήγορα να πιούμε και κάνα ουζάκι!» είπε κλείνοντας το μάτι στον Μπάμπη.
Φαινόταν να έχει ξανανοιώσει με το μπλουτζήν και το πουλόβερ ριγμένο ανέμελα στους ώμους. Επιτέλους, για λίγο μακριά από τις σκοτούρες της εφημερίδας και τα ουρλιαχτά των διδύμων του. Χαμογελούσε συνέχεια. Παρέμενε ευδιάθετος ακόμη και όταν ο Μπάμπης αναφέρθηκε στον Γκαπ…
Στα εισιτήρια όμως τους περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη. Οι τιμές των εισιτηρίων δεν ήσαν ακριβώς ό,τι υπολόγιζαν.
«Πρόκειται για τιμές κρουαζιέρας» τους εξήγησε ευγενικά ο υπάλληλος. «Θα κρατήσει μέρες το ταξίδι…»

Dramatis Personae

Μπάμπης: Δημοσιογράφος στην New Prooptiki Times, το κατά γενικήν ομολογίαν πλέον έγκυρο φύλλο του ελληνικού Τύπου. Έτσι τουλάχιστον πιστεύει ο Μπάμπης, που βλέπει πάντοτε τα πράγματα από την καλή τους πλευρά και, ως εκ τούτου, ζει τον μύθο του στην Ελλάδα. Ως γνωστόν, άλλωστε, όλοι ζουν τον μύθο τους στην Ελλάδα. Κάποιοι αυτό το λένε «ζουν στην κοσμάρα τους»…
Starbucks: Ιερό τέμενος όπου απαιτείται από τους προσκυνητάς πλήρης αποχή από το κάπνισμα. Το ταβάνι του αποτελεί αντικείμενο εμβριθούς παρατηρήσεως για όσους προσπαθούν να αποφύγουν αγριοκοιτάγματα. Σπανίως εμφανίζονται και θαμώνες χωρίς ντεκολτέ, στρινγκ κ.λ.π. Σε αυτές τις περιπτώσεις κανείς δεν κοιτά το ταβάνι…
Σεμίνα Ακρίτα: Ταβερνιάρισσα – Γλεντοκόπος. Φθονεί την Τατιάννα, με την οποία ήσαν συμμαθήτριες στο Δημοτικό. Μια μέρα, στην αυλή του σχολείου, η Τατιάννα της είπε πως δεν αγαπάει τον μπαμπά της και από τότε η Σεμίνα όλη μέρα γλεντοκοπάει και τα βράδια κλαίει…
Κώστας Καλάπας: Διευθυντής της εφημερίδας New Prooptiki Times και ιδιοκτήτης αυθαιρέτου στη Ραφήνα. Δίνει κάνα μεροκάματο πότε – πότε σε έναν μουστακαλή Αλβανό ονόματι Βαγγέλη να του το ξεχορταριάζει μπας και το γλιτώσει από τις πυρκαγιές…
Γιώργος Γκαπ: Αρχισυντάκτης της New Prooptiki Times. Περιμένει τις κατάλληλες καιρικές συνθήκες για να εφαρμόσει το σκανδιναβικό μοντέλο δημοσιογραφίας στην εφημερίδα. Άλλωστε, τα γραφεία της εφημερίδας έχουν αλλάξει διεύθυνση τόσες φορές που η Στοκχόλμη μοιάζει μια πιθανή προοπτική…
Ζέστη: Φυσικό φαινόμενο που για κάποιους ανεξήγητους λόγους ωθεί τα ανθρώπινα όντα σε αφύσικες συμπεριφορές, όπως επί παραδείγματι να κάθονται στον ήλιο στις παραλίες και να μιλούν στις τηλεοπτικές κάμερες αντί να ανέβουν σε κάποιο βουνό ή, έστω, να κάτσουν κάτω από μια καλή σκιά…

Advertisements