Διαβάζω για το αεροπορικό δυστύχημα στις εφημερίδες και παρακολουθώ τα ελαφρώς υστερικά τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων.
Ακόμη, όλοι εικασίες κάνουν. Κάποιες σκέψεις, όμως, είναι δυνατόν να γίνονται από τώρα ― ή μάλλον, πιο σωστά, από καιρό τώρα. Διαβάζω πως, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΙΑΤΑ, τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί κατά 10% τα ατυχήματα λόγω της εισόδου στην αεροπορική αγορά των εταιρειών χαμηλού κόστους. Είτε διευκρινισθεί η σχέση του συγκεκριμένου δυστυχήματος με αυτές τις στατιστικές, είτε όχι, το ζήτημα παραμένει. Και κάνει να ηχούν τραγικά γελοίοι οι αφορισμοί «ο ανταγωνισμός στην ελεύθερη αγορά αποβαίνει προς όφελος του καταναλωτή», για να μη θυμηθούμε τον άλλον αφορισμό περί «επενδυτικού κόστους»… Πόσοι νεκροί χρειάζονται μεσοπρόθεσμα για να επιλέξει αυτή η «ελεύθερη αγορά» με ποιες πτήσεις θα πετάει; Και θα σταθεί άραγε ικανό κάποιο «επικοινωνιακό σοκ» για να αρχίσει ο κόσμος να βλέπει με άλλο μάτι τον κερδώο Ερμή και να πάψει ρίχνει το ανάθεμα στον κρατικό οικονομικό σχεδιασμό; Τον ασύμφορο και αντιαναπτυξιακό. Ατελέσφορο, όμως; Ποιος είναι ο σκοπός, εν τέλει, αν όχι να μετακινηθούμε απλώς από ένα σημείο σε κάποιο άλλο; Φαίνεται ότι ο σκοπός δεν είναι αυτός. Είναι το κέρδος ― δια μέσου της ανάγκης να μετακινηθούμε, να φάμε, να αναπνεύσουμε…

Πέμπτη 18 Αυγούστου 2005, 17:06

Το νοιώθω ότι όσο περνούν τα χρόνια γίνομαι όλο και πιο «συντηρητικός». Και κυρίως σε κοινωνικό επίπεδο, σε ό,τι αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις και τις κοινωνικές δομές. Και εκτιμώ όλο και περισσότερο τον πολιτικό φιλελευθερισμό. Όσα δηλαδή γίνονται συν τω χρόνω όλο και περισσότερο εκτός μόδας. Αλλά αυτό που με πετάει εντελώς εκτός είναι η πίστη μου στην οικονομία που βασίζεται στον κρατικό σχεδιασμό.
Γερνάω ― και καμιά θεσμοθετημένη Γερουσία δεν πρόκειται να με περιθάλψει…

Advertisements