Τελικά νομίζεις πως όλα αυτά δεν ήταν για σένα. Ότι, τάχα μου, εσύ είσαι φτιαγμένος από κάποιο άλλο υλικό, ότι διαφέρεις.
Νομίζεις πως οι υπόλοιποι είναι από άλλη πάστα… Γιατί;
Επειδή όταν έρχεται η άνοιξη, εσύ πονάς; Ναι, η φύση γιορτάζει κι εσύ δεν είσαι καλεσμένος. Οι κερασιές ανθίζουν, κι εσύ μαραίνεσαι ακόμη περισσότερο. Τις κοιτάς και νοιώθεις ακόμη πιο λειψός. Ακόμη πιο ξένος σε αυτόν τον κόσμο, τον ερήμην όμορφο…
Η ζωή είναι όμορφη αλλά τόσο ξένη. Σαν γυναίκα που ξέρεις που ποτέ δεν θα γυρίσει να σε κοιτάξει.
Κάποιοι σου λένε πως πρέπει να προφυλάξεις την απαλότητα της ψυχής σου από τις ίδιες της τις σκληράδες… Υπεκφυγές! Όλοι ίδιοι είμαστε. Εσύ είσαι απλώς λίγο πιο κουφός. Στις φωνές που αντηχούν στο κεφάλι σου, εννοώ. Απλώς να μην το σκέφτεσαι. Απλώς, προχώρα και μη κοιτάς γύρω σου. Ούτε πίσω, μόνον μπροστά σου και χαμηλά να κοιτάς. Βήμα – βήμα. Έτσι, μπράβο. Ένα βήμα ακόμα ― έλα, τώρα, μόνο ένα ακόμα. Στράτα, στρατούλα… Όχι, όχι, μη σκέφτεσαι πάλι. Άλλο ένα βήμα. Όχι, ούτε θα πιεις ούτε θα καπνίσεις. Θα κάνεις άλλο ένα βηματάκι…
Κοίτα τα άλλα παιδάκια τι όμορφα που περπατάνε! Κοίτα κι αυτά τα γεροντάκια που υπάκουα κάνουν τα βηματάκια τους! Έλα, καλό παιδί, κάνε κι εσύ άλλο ένα βηματάκι.
Δεν έχει σημασία για πού, δεν είναι δική σου δουλειά. Μη με εκνευρίζεις, άντε μπράβο. Προχώρα!
Έτσι! Τώρα θέλω να χτυπήσεις με τα χεράκια παλαμάκια. Τι ωραία που είναι όλα! Ωραία…
Και τώρα θέλω από σένα σαν καλό ανθρωπάκι που είσαι να βάλεις το πουλάκι σου μέσα στο πουλάκι αυτού του κοριτσιού. Είδες τι ωραία που είναι! Α, όχι, μην αρχίζεις πάλι τις ερωτήσεις. Τι θα πει γιατί; Δεν είναι δική σου δουλειά, τα είπαμε αυτά…

Advertisements