Διαβάζω στις αθλητικές στήλες των εφημερίδων μια είδηση, χαρακτηριστική για την κατάσταση και τον ρόλο της Παιδείας στην Ελλάδα: Η εθνική ομάδα νέων του μπιλιάρδου κατέκτησε, αήτηττη, την πρώτη θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Πέρα από τη συγκίνηση που, φυσιολογικά, δημιουργεί η ανάγνωση ενός ειδησάριου που σε οδηγεί κατευθείαν στα γυμνασιακά σου χρόνια και τις κοπάνες (συχνά απαραίτητες για τη διανοητική και συναισθηματική ισορροπία ενός νέου ανθρώπου…), οι συνειρμοί στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι διόλου παραπλανητικοί. Όπως πάντα, προχωράμε μπροστά…

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2005, 19:21

Υπάρχουν πολλά φαινόμενα της επικαιρότητας που δεν ικανοποιούν καθόλου την όποια αντιπολιτευτική μου διάθεση απέναντι στη Νέα Διακυβέρνησή μας. Μιλώ για όλα αυτά τα «πράσινα λουλούδια» που ευδοκιμούν στους «γαλάζιους λειμώνες».
Κάποιοι βαμμένοι πράσινοι μέχρι πρότινος συναγωνίζονται άλλους από καιρό γαλάζιους στρουμφανθρώπους. Δυστυχώς, αυτά τα φαινόμενα δεν κάνουν τον μεσαίο χώρο ένα είδος ουράνιου τόξου. Πιο πολύ σε προϊόν «ξεπλύματος» τον κάνουν να μοιάζει, που ακόμη φαίνονται πάνω του οι μπλε και πράσινοι κόκκοι του απορρυπαντικού.
Το πρόβλημα δεν είναι η «πράσινη» ή η «γαλάζια» αξιοκρατία. Δικαίωμα του καθενός να εναποθέτει τις ελπίδες του, τυφλές ή γερακομάτικες, όπου θέλει. Ακόμη και στο φάντασμα του Έλβις Πρίσλεϊ, που κάλλιστα θα μπορούσε να εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις ως «καταλληλότερος πρωθυπουργός». Και οι πράσινοι διαχειριστές έβαζαν το κάτι τις τους στην άκρη και η μηχανή κουτσά στραβά δούλευε. Τώρα που η μηχανή ρετάρει, οι μισοί Έλληνες πιστεύουν πως φταίνε οι «προηγούμενοι» (παρεμπιπτόντως: και η γυναίκα μου πιστεύει πως για τις ψυχικές μου δυσαρμονίες φταίνε οι «πρώην»…) και ότι όπου να ’ναι η οικονομία θα απογειωθεί. Οι «γαλάζιοι» επικοινωνιολόγοι, όμως, θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικοί. Αυτόν τον τελευταίο καιρό, πολλά πράγματα που απογειώνονται πέφτουν λίγο μετά, ή πέφτουν κομμάτια τους πάνω στα κεφάλια ανύποπτων πολιτών…

Advertisements