Ακούω Λέοναρντ Κοέν και προσπαθώ να πλησιάσω τις κρυμμένες αλήθειες μου. Ο Κοέν και ο Μπομπ Ντύλαν αξιώθηκαν αυτές τις μαγικές λέξεις που ανοίγουν δρόμους στον νου, δρόμους που να μην τους απορρίπτει αυτομάτως η καρδιά. Και πότε – πότε, ένας συμπατριώτης μας: ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος.
Σκέψεις πετούν κι ανασκαλεύουν τα φυλλώματα του μυαλού μου. Οι βεβαιότητές μου πέφτουν και πάλι σαν σαπισμένα φρούτα στο χώμα. Η Αριστερά, λοιπόν, ιστορικά ηττήθηκε… Το ίδιο και η Δεξιά, κι ας μην το παραδέχονται ευθέως οι εραστές των «μεσαίων χώρων»: της ανέξοδης υπεκφυγής, δηλαδή.
Η γραφή: μέσον χειραγώγησης συνειδήσεων. Δεν διαφέρω και πολύ από τους επαγγελματίες χειραγωγούς, διαφημιστές και δημοσκόπους. Στις εκλογές στη Γερμανία, όπως και σε τόσες άλλες, οι δημοσκόποι απέτυχαν. Το μυστήριο της ανθρώπινης συνείδησης διέφυγε ξανά από κάποια ξεχασμένη τρύπα του ιστού των επιστημονικών τεχνικών τους. Όσο κάτι θα τους ξεφεύγει, κάτι δεν θα έχει χαθεί ακόμη… Δεν παριστάνω τον αμέτοχο: Κάποιοι από τους εγχώριους δημοσκόπους ήσαν συμφοιτητές μου στις «Πολιτικές Επιστήμες»… Τους θυμάμαι, στα τέλη της δεκαετίας του ’70 – αρχές του ’80, στη Β’ Πανελλαδική τότε, οι περισσότεροι. Θυμάμαι και κάποιους άλλους, δημοσιογράφους – τηλεοπτικούς αστέρες σήμερα, αλμπάνηδες των αναλύσεων… Εγώ; Δεν ξέρω ― κι ας καμώνομαι ότι κάτι ξέρω για να βγει το μεροκάματο. Αλλά, καταλαβαίνω πως πάντα θα πατάνε το κουμπί και δεν θα βγαίνει η χοντρή που περιμένουν. Μπορεί να τους βγαίνει κάποια απελπισμένη ανορεξική μοντέλα, πνιγμένη στην κοκαΐνη, αλλά όχι αυτό που υπαγόρευαν οι τεχνικές τους και οι ευκολίες των αναλύσεών τους.
Ποιος κέρδισε περισσότερα; Εγώ ή αυτοί; Ούτε αυτό το ξέρω. Ξέρω, τουλάχιστον, πως ακόμη δεν είμαι μια εικόνα στο γυαλί, κάποιος αξιοσέβαστος κοινωνικός ρόλος, μια περσόνα που να πρέπει να υπερασπιστώ: πιο άνθρωπος, δηλαδή. Ανθρωπάκι, ίσως. Αλλά όχι εικόνα: ένα χαρτάκι με τη φωτογραφία κάποιου ειδώλου, σαν αυτά που μαζεύαμε παιδιά…

Advertisements