Ο Αστυνόμος Μπέκας ήταν προβληματισμένος. Αυτή δεν ήταν μια απλή υπόθεση. Το αστυνομικό του ένστικτο, ακονισμένο χρόνια στο αμόνι της εγκληματικότητας, του υπαγόρευε πως κάτι άλλο κρυβόταν εδώ, κάτι μεγαλύτερο, πιο σκοτεινό και διαπλεκόμενο, κάτι φρικτό ― ακόμη και για τον Αστυνόμο Μπέκα, που τόσα είχαν δει τα μάτια του… Αλλά, αυτό ήταν ανήκουστο: Ο Αχιλλέας Μπέος είχε γρονθοκοπήσει τον Κούγια! Δεν το χωρούσε ο νους του ανθρώπου… Ο μειλίχειος, γλυκομίλητος απλός φίλαθλος του Πανιωνίου είχε χειροδικήσει κατά της αναμφισβήτητης κορυφαίας τηλεοπτικής προσωπικότητας της χώρας. Όποιος το είχε αμφισβητήσει μέχρι τώρα αυτό (καθώς και μερικά άλλα του Κούγια…) το είχε μετανοιώσει πικρά… Και τώρα, αυτή η περίεργη υπόθεση…
Ο Αστυνόμος Μπέκας κάθισε στο γραφείο του και δίστασε για μερικά δευτερόλεπτα. Δεν ήξερε αν αυτή έπρεπε να είναι η επόμενη κίνησή του. Ίσως να ήταν λάθος. Ένα λάθος που θα μπορούσε να το πληρώσει ακριβά… Θα το ρισκάριζε, όμως. Σήκωσε με μια αποφασιστική αντρίκεια κίνηση το ακουστικό και σχημάτισε στο καντράν τον αριθμό του Μπάμπη Καμένου, του δαιμόνιου, αν και ελαφρά παρανοϊκού, ρεπόρτερ της New Prooptiki Times. Δε βαριέσαι, σκέφτηκε, δημοσιογράφος που δεν είναι παρανοϊκός, σκορδαλιά χωρίς σκόρδο…

Τα χούγια του Κούγια

«Χαίρετε, κύριε Καμένε. Τα σέβη μου. Αστυνόμος Μπέκας…»
Μερικά δευτερόλεπτα παγωμένης σιωπής… Ο ήχος από παγάκια που αναδεύονταν σε κάποιο ποτήρι. Ο Αστυνόμος Μπέκας δεν ήταν δυνατόν να ξεγελαστεί: ο άνθρωπος στην άλλη άκρη του ακουστικού έπινε: αλκοόλ ή παγωμένη βυσσινάδα. Το εκπαιδευμένο μυαλό του Μπέκα συνδύασε τον ήχο με την επαγγελματική ιδιότητα του συνομιλητή του: Αλκοόλ, αναμφίβολα, συμπέρανε.
«Γκέκας, είπατε; Του Παναθηναϊκού;»
«Μπέκας. Αστυνόμος Μπέκας. Από Λεωφόρο Αλεξάνδρας… Ξέρετε… Μήπως παίρνω σε ακατάλληλη στιγμή; Είστε σε θέση να μιλήσετε;»
«Φυσικά. Χικ… Απαξάπαντος».
Δημοσιογράφοι, σκέφτηκε ο Αστυνόμος με αηδία. «Θέλω τη βοήθειά σας για κάποια σοβαρή υπόθεση. Ένας ευυπόληπτος πολίτης, ο Αλέξανδρος Κούγιας, υπέστη άδικη επίθεση από έναν άλλον αξιοσέβαστο πολίτη, τον Αχιλλέα Μπέο…»
«Ο Μπέος, δηλαδή, χικ…, είναι αδερφή;»
«Όχι, κύριε Καμένε, είναι γνωστόν τοις πάσι ότι ο κύριος Μπέος είναι ετεροφυλόφιλος. Η προκειμένη υπόθεσις δεν σχετίζεται με του κυρίου Βαλλιανάτου».
«Ο σκέτος Μπέος είναι ετεροφυλόφιλος, ναι. Ο Νέος Μπέος, όμως;»
«Γνωρίζετε κάτι, κύριε Καμένε;»
«Δεν θα με κάνετε να παραδεχτώ ποτέ πως η “Νέα Προοπτική” μετονομάστηκε για να γλιτώσει τα χρέη της σκέτης Προοπτικής. Μου το απαγόρευσε ο Γιώργος… Χικ…»
«Ο κύριος Ανδρουτσόπουλος;»
«Τον Ανδρουτσόπουλο δεν τον φοβάμαι. Τον Γιώργο τον λογιστή φοβάμαι… Χικ… Δεν θα με πληρώσει…»
«Για την επίθεση Μπέου τι γνωρίζετε, κύριε Καμένε;»
«Δεν θα με κάνετε να παραδεχτώ ποτέ πως την έστησαν μαζί ο Κουρής, χικ…, με τον Κοντομηνά, για να καλύψουν τον Κοκκινούλη… Χικ… Κι ο Μπέος το έμαθε… Κούγια που σας κούναγε όλους σας… Να δω τι θα πείτε όταν θα δείρει ο Βαλλιανάτος τον Μπέο… Χικ…»

Τα ροζ πουκάμισα

Ο Αστυνόμος Μπέκας δεν χρειαζόταν άλλες πληροφορίες. Όλα είχαν ξεκαθαρίσει στο μυαλό του. Τι τύχη να πετύχει μεθυσμένο τον Καμένο! Ώστε έτσι είχαν τα πράγματα, λοιπόν! Ο Κουρής με τον Κοντομηνά είχαν στήσει σόου για να καλύψουν την φρικτή αλήθεια: Ο πρωθυπουργός της χώρας, ο Κώστας Καραμανλής, είχε απαχθεί από τις «Γαλάζιες Ταξιαρχίες» του κομαντάντε Κοκκινούλη… Ναι, πολλοί αναρωτιόντουσαν γιατί υπήρχε τόσο μεγάλη απόσταση ανάμεσα στις προεκλογικές υποσχέσεις και την κυβερνητική πολιτική. Σαν να κυβερνούσε άλλος άνθρωπος… Πού να ήξεραν! Ήταν πράγματι άλλος άνθρωπος: η μαριονέτα του κομαντάντε Κοκκινούλη! Ένας πρόθυμος Κινέζος μετανάστης που έπαιζε τον πρωθυπουργό με χαμηλό μεροκάματο! Και ο Μπάμπης ήξερε την φριχτή αλήθεια και την έκρυβε επειδή φοβόταν τον λογιστή! Τι ρόλο έπαιζε άραγε ο μυστηριώδης λογιστής αυτής της εφημερίδας; Για ποιον ανεξιχνίαστο λόγο τρομοκρατούσε έναν αδύναμο δημοσιογράφο που είχε πλησιάσει με τις έρευνές του τη φοβερή αλήθεια; Αν στη θέση του Μπάμπη ήταν ο Τριανταφυλλόπουλος, θα τολμούσε;
Ο Αστυνόμος Μπέκας κοίταξε την τηλεόραση που ήταν ανοιχτή απέναντί του. Στην οθόνη φαινόταν ο Γιώργος Κουρής να δίνει συνέντευξη Τύπου με το ίδιο πάντα ροζ πουκάμισο. «Θα είναι το αγαπημένο του», σκέφτηκε ο Μπέκας. «Αλλά θα έχει βρωμίσει πια. Πρέπει να το αλλάξει!»
«Ο Κουρής είναι καθαρός!» ακούστηκε εκείνη τη στιγμή να λέει ο ίδιος. Ο Αστυνόμος Μπέκας χαμογέλασε. Ναι, σκέφτηκε, όπως κι ο Κοντομηνάς που φορούσε το ίδιο ροζ πουκάμισο στο άλλο κανάλι… Το ροζ πουκάμισο ήταν φαίνεται το μυστικό σύμβολο της οργάνωσής τους… Και είχαν στήσει μαζί την απαγωγή του Καραμανλή! Ο Αθανασάκης του ΠΑΣΟΚ είχε άδικο: Δεν ήταν ψεύτης ο πρωθυπουργός. Ήταν ψεύτικος! Ο άνθρωπος που είχε νικήσει στις εκλογές βρισκόταν σε κάποιο κρυσφήγετο του Θεσσαλικού Κάμπου, ένας καινούργιος Άλντο Μόρο, έρμαιο στα χέρια του κομαντάντε Κοκκινούλη, ποιος ξέρει σε τι κατάσταση… Ναρκωμένος; Του είχαν κάνει πλύση εγκεφάλου για να ξεχάσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις προς τον λαό που τόσο αγάπησε κάποτε; Θα τον απελεύθερωναν ποτέ; Και αν ναι, θα ήταν ο ίδιος άνθρωπος; Θα είχε γίνει γαύρος; Θα σιχαινόταν τις κατσαρίδες στα νοσοκομεία ή θα τις είχε συνηθίσει πια; Θα ήταν σε θέση να αναγνωρίσει, ας πούμε, τον Μπόμπολα; Τον Στέγγο; Ή θα τους κοίταζε με απλανές βλέμμα και θα ρωτούσε καλοκάγαθα υπό την επήρεια ποιος ξέρει ποιων ουσιών, «Πώς είπατε πως λέγεσθε, κύριε;»
Ο Αστυνόμος Μπέκας με δυσκολία συγκράτησε κάποιο δάκρυ που πήγε να ξεφύγει από τον σιδερένιο αυτοέλεγχό του. Τι μπορούσαν άραγε να κάνουν αυτά τα ανθρωπόμορφα τέρατα στον Κώστα μας, τον δικό μας Κώστα;
Ο Αστυνόμος Μπέκας συγκρατήθηκε και προσπάθησε να βάλει τα τελευταία κομμάτια του παζλ στη θέση τους. Ο Μπέος είχε άχτι τον Κοντομηνά από την εποχή του Άρη Θεσσαλονίκης. Ο Κούγιας έπαιζε το παιχνίδι του Κοντομηνά. «Αχά!» είπε ο Μπέκας στον εαυτό του. Και η Κεφαλλονιά είναι στην ίδια πλευρά με τα Γιάννινα, σκέφτηκε κοιτώντας τον μεγάλο χάρτη στον τοίχο απέναντί του… Τίποτε δεν είναι τυχαίο… Ο Πάουλο Κοέλιο είχε δίκιο, λοιπόν…

Mind the GAP…

Χαράματα, κοντά στον Σταθμό Λαρίσης. Μια στρογγυλή φιγούρα περιπλανιέται σα χαμένη στους έρημους δρόμους. Κάποιοι αλλοδαποί περαστικοί τον κοιτούν με οίκτο: ένα ακόμα πρεζάκι… Δεν τον είχαν αναγνωρίσει…
Εκείνη τη στιγμή ένας απλός πρώην υπουργός έστριψε στη γωνία της Αριστομένους. Μόλις ο Κίμων Κουλούρης αντίκρυσε τη στρογγυλή φιγούρα, πάγωσε στη θέση του. Ήταν ο Κώστας Καραμανλής, δεν υπήρχε αμφιβολία! Μπορεί να είχε το βλέμμα του Οτσαλάν, αλλά ήταν αυτός!
«Η Νατάσσα… τα παιδιά… ο Παναθηναϊκός…», ψέλισε η στρογγυλή φιγούρα.
«Τι σου έκαναν τα κτήνη, Κώστα…»
«Το Λάφκα το έδωσαν;» πρόλαβε να πει με υπεράνθρωπη προσπάθεια ο Κώστας πριν λιποθυμήσει.
Ο Κίμων σήκωσε στους γεροδεμένους ώμους του τον Καραμανλή, τον πραγματικό Καραμανλή, και κατευθύνθηκε προς τον σταθμό του μετρό.
Στην αποβάθρα ο Κώστας συνήλθε: «Ραφήνα… Κατρίνα…», είπε.
Στο άκουσμα της τελευταίας λέξης ο Κίμωνας έγινε πιο κόκκινος από γαλάζιο συνδικαλιστή.
«Η Παπακώστα; «Όχι, η Παπακώστα, πάλι! Γαμώ τους τυφώνες μου…» Ο Κίμων Κουλούρης ήταν σε έξαλλη κατάσταση.
«Ηρέμησε, Κίμωνα. Εκείνος ο εφιάλτης πέρασε», τον καθησύχασε ο Καραμανλής που συνερχόταν σιγά – σιγά. «Κατρίνα, Νιου Ορλίνς. Οι απαγωγείς μου μιλούσαν αγγλικά… Ήταν της CIA…»
Εκείνη τη στιγμή ένας συρμός μπήκε στην αποβάθρα. «Mind the gap…» ακούστηκε μια άγνωστη γυναικεία φωνή.
«Να αυτό μου είπαν πριν με αφήσουν… Να προσέχω τον GAP: τον Γιώργο Ανδρέα Παπανδρέου…»

Advertisements