Διαβάζω στο Ίντερνετ, στο in.gr του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη, τα αποτελέσματα μιας από τις πάμπολλες ψηφοφορίες που γίνονται στο Διαδίκτυο. Σχετικής αξίας, φυσικά, αυτές οι, τρόπον τινά, δημοσκοπήσεις. Ενδεικτικές, εντούτοις, του τρόπου σκέψης μιας συγκεκριμένης κατηγορίας συμπολιτών μας.
Ερωτώνται, λοιπόν, οι επισκέπτες της ιστοσελίδας, εάν θα έκαναν μεταμόσχευση προσώπου σε περίπτωση σοβαρού ατυχήματος… Και μέχρι αυτή τη στιγμή, 1.770 είχαν ψηφίσει «Ναι», ποσοστό δηλαδή 45,33% του συνόλου των 3.905 που είχαν φηφίσει. Την απάντηση «Όχι» είχαν επιλέξει μόλις 307 (ποσοστό 7,86%), ενώ 1.733 (44,38%) είχαν κάνει την επιλογή «Προτιμώ να μην το σκέφτομαι»! Διαφορετική οπωσδήποτε επιλογή, από το «Δεν ξέρω / Δεν απαντώ» που είχε επιλεγεί από 95 (2,43%) επισκέπτες.
Είναι εντυπωσιακή η προθυμία τόσων συνανθρώπων μας να «αλλάξουν πρόσωπο», έστω και κάτω από τις προαναφερθείσες συνθήκες. Υπάρχει εδώ μια διπλή «άρνηση». Από τη μία πλευρά η άρνηση του «προσώπου», του οιουδήποτε «δικού μας» προσώπου, έστω και δύσμορφου, και από την άλλη η άρνηση που αντιπροσωπεύει το «Προτιμώ να μην το σκέφτομαι». Συνολικό ποσοστό: 90%, περίπου!
Αναρωτιέμαι: πέραν του συγκεκριμένου ζητήματος, μήπως γενικότερα το Zeitgeist, το πνεύμα της εποχής μας, η πολιτισμική μας «υπογραφή» είναι η άρνηση στις διάφορες μορφές της; Δεν είναι χαρακτηριστική, άλλωστε, η διαφορετική αντιμετώπιση του θανάτου, στις Δυτικές κοινωνίες, τουλάχιστον, σε σχέση με παλαιότερες εποχές; Όταν οι άνθρωποι γερνούσαν και συνήθως πέθαιναν μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον, δίπλα στους νεώτερους; Σήμερα κρατάμε τα παιδιά μακριά από την επίγνωση της πραγματικότητας του θανάτου όσο περισσότερο γίνεται (και περισσότερο, δεν γίνεται…). Και ακόμη και όταν αναγκάζονται να «πλησιάσουν» αυτό το… εξωτικό φαινόμενο, μπαίνουν, φυσικά, σε λειτουργία εγκεφαλικές υπεκφυγές και εκλογικεύσεις, ακόμη πιο εκλεπτυσμένες μορφές άρνησης, δηλαδή…

Advertisements