patata.jpg

«Το Μαξίμου φέρεται ενοχλημένο από τα φαινόμενα διαφθοράς!», διάβασε στην πρωινή εφημερίδα ο Μπάμπης, ο οξυδερκής δημοσιογράφος της New Prooptiki Times.
«Πολύ ευαίσθητο κτίριο είναι αυτό το Μαξίμου! Κάθε τόσο φέρεται ενοχλημένο κι από κάτι. Πολύ μυγιάγγιχτο μου φαίνεται…» σκέφτηκε ο Μπάμπης και αμέσως δαγκώθηκε. Κάτι τέτοια έγραφε και θα απολυόταν οσονούπω…
Ο Μπάμπης κάθισε στο γραφείο του και αγνάντεψε από το παράθυρο το κτίριο του Planet 99.5 FM απέναντι στον πεζόδρομο. Άνοιξε το ραδιόφωνο και άκουσε τον δημοσιογράφο που έκανε εκείνη την ώρα εκπομπή. Του άρεσαν τα σχόλιά του . Μέχρι εκείνη την ώρα: εκείνη ακριβώς τη στιγμή που άκουσε τον διεφθαρμένο δημοσιογράφο να λέει στον αέρα πως η στήλη του Μπάμπη στην εφημερίδα είναι καλτ!
Σήκωσε αμέσως τσαντισμένος το τηλέφωνο και σχημάτισε τον βδελυρό αριθμό: 210-5725995…
«Φέρομαι ενοχλημένος», είπε στην τηλεφωνήτρια που σήκωσε το τηλέφωνο. «Με τον κύριο που κάνει τώρα εκπομπή», διευκρίνισε, για να μην υπάρξει καμιά παρεξήγηση…
«Σας συνδέω αμέσως», τον ξεφορτώθηκε στα γρήγορα η τηλεφωνήτρια του Planet.
«Παρακαλώ…» ακούστηκε μια γοητευτική φωνή . Ολόιδια όπως ακούγεται στον Planet, σκέφτηκε ο Μπάμπης. Βαθιά φωνή, σαν του Barry White, ηχητικός πειρασμός για να διαφθαρούν αθώα κοριτσόπουλα. Αλλά ο Μπάμπης δεν τσίμπαγε. Είχε περάσει πολύς καιρός από τότε που ήταν αθώος και δεν θυμόταν ποτέ να ήταν κοριτσόπουλο… Ίσως, βέβαια, και να είχε απωθήσει αυτές τις αναμνήσεις. Κράτησε σημείωση να ρωτήσει τον ψυχίατρό του…
«Ως εδώ και μην παρέκει! Φέρομαι ενοχλημένος…» είπε άγρια .
«Ποιος είσαι, ρε μεγάλε, το Μαξίμου είσαι;» τον ειρωνεύθηκε ο διεφθαρμένος δημοσιογράφος.
«Είμαι κύκλοι του Μπάμπη. Έγκυροι κύκλοι», απάντησε αόριστα ο Μπάμπης. «Τι πάει να πει “καλτ”; Εξηγήσου αμέσως!»
«Καλτ, Μπάμπη, είναι η Άντζελα Δημητρίου… Ο Γκουσγκούνης, επίσης, είναι καλτ! Κατάλαβες, Μπάμπη;»
Ο Μπάμπης ένοιωσε ανακούφιση. Τον είχε φοβηθεί αυτόν τον διεφθαρμένο πολύγλωσσο δημοσιογράφο. «Ο.Κ.» είπε. Ήταν το μόνο αγγλικό που του ήρθε στο μυαλό.
«Κοίταξε, Μπάμπη, άστα αυτά… Έχεις παρανοήσει κάτι: όταν εμείς οι δημοσιογράφοι λέμε “το Μαξίμου”, εννοούμε τον πρωθυπουργό, τον Κώστα Καραμανλή…»
«Εεε, σωστά… εννοείται…» απάντησε αμήχανος ο Μπάμπης. «Κι ο Καραμανλής όλα αυτά που τον ενοχλούν τα κρατάει μέσα του, ε;» ρώτησε ο Μπάμπης με την βαθιά ψυχαναλυτική παιδεία του.
«Όχι πια! Δεν τα ’μαθες; Το δήλωσε ευθέως: “Ως εδώ και μη παρέκει!” είπε. “Μηδενική ανοχή!”».
«Επιτέλους», αναφώνησε ο Μπάμπης. «Νισάφι πια με την ανεκτικότητά του. Σουηδοί κοντεύαμε να γίνουμε και με τον έναν και με τον άλλον… “Μηδενική ανοχή”! Αυτό είναι σύνθημα!» μονολόγησε γεμάτος θαυμασμό ο Μπάμπης.
Καλόπιασε με μια γλυκιά «Καλημέρα» τον γοητευτικό διεφθαρμένο διαφθορέα δημοσιογράφο και γύρισε σελίδα στην εφημερίδα μπροστά του: «Ασφαλώς μεταχειρισμένα», έγραφε η διαφήμιση. «Ασφαλώς», σκέφτηκε ο Μπάμπης. Του άρεσε του Μπάμπη η ασφάλεια. Την είχε ανάγκη… «Η ασφαλής πατάτα», σκεφτόταν τη στιγμή που διέκοψε τον ειρμό του η ευγενική φωνή από την άλλη άκρη της γραμμής.
«Στοκ Σέντερ, λέγετε παρακαλώ…»
«Ναι… Ενδιαφέρομαι για την πατάτα σας…»
«Παρντόν; Πώς είπατε;»
«Την πατάτα με τις ρόδες σε 36 άτοκες δόσεις… Στη διαφήμισή σας… Ξέρετε…»
«Δεν σας καταλαβαίνω, κύριε…»
«Μπάμπης, παρακαλώ!»
«Μήπως έχετε κάνει λάθος στο νούμερο, κύριε Μπάμπη;»
«Όχι, κυρία μου, είμαι απολύτως βέβαιος! Ήθελα απλώς να ρωτήσω αν υπάρχει και μοντέλο σε κολοκύθι…»
Η ευγενική κυρία στην άλλη άκρη της γραμμής ακούστηκε να ξεροβήχει… «Θα αστειεύεστε, ασφαλώς, κύριε Μπάμπη…»
«Όπως, επίσης, θα με ενδιέφερε και πουλμανάκι για πολλές πατάτες. Για τη Λαϊκή Αγορά, καταλαβαίνετε…»
«Μισό λεπτό να σας συνδέσω με τον αρμόδιο…» άκουσε ο Μπάμπης την ευγενική κυρία να λέει πριν μεταφέρει τη γραμμή.
Το χρυσό σαξόφωνο του Γιώργου Κατσαρού ταξίδεψε για λίγο τον Μπάμπη σε ένα ποτ πουρί παλιών αγαπημένων μελωδιών, μέχρι τα παιδικά του χρόνια, τότε που η μαμά του τον έβαζε πάνω στο καροτσάκι της λαϊκής και ο μικρός Μπάμπης φώναζε «Σβιιιιν, βουμ, βουμ!». Είχε περάσει πολύς καιρός από τότε… Αλλά πάντα νοσταλγούσε το τροχήλατο καροτσάκι της μαμάς του: κάπου βαθιά μέσα του ήθελε να πάρει τη θέση της πατάτας στη διαφήμιση…
«Ο κύριος Μπάμπης;» διέκοψε μια εξίσου ευγενική αντρική φωνή την ονειροπόληση του Μπάμπη.
Εκείνη τη στιγμή πρόσεξε το κείμενο στα δεξιά της διαφήμισης. Αυτοκίνητα πουλούσαν οι άνθρωποι… Έκλεισε αμέσως το τηλέφωνο. Τι σχέση είχε η πατάτα με τα αυτοκίνητα; Ο Μπάμπης αδυνατούσε να καταλάβει το κόνσεπτ αυτής της διαφήμισης…
Το σκέφτηκε προσηλωμένος στη φωτογραφία: δεν μπορούσε να το συλλάβει ακριβώς, αλλά ένοιωθε πως κάποια σχέση πρέπει να είχε με κάποιες βασικές ανάγκες του καταναλωτή… «Κάτι βασικό…» σκεφτόταν ο Μπάμπης. Το «Βασικό ένστικτο» πέρασε από το μυαλό του Μπάμπη… Τι ήταν αυτό που είχε πάρει η Σάρον Στόουν από το Τελεμάρκετινγκ; Πατατοκόφτης; Μπα, όχι, κάτι άλλο ήταν… Ο «βασικός μέτοχος» του ήρθε μετά στο μυαλό… «Η βασική πατάτα…» Ναι, θα μπορούσε να είναι η ίδια λογική που διέπει τα νομοθετικά έπη του Προκόπη Παυλόπουλου… Αλλά πάλι, όχι, ο «βασικός μέτοχος» δεν είχε σχέση με τις βασικές ανάγκες του απλού πολίτη… Ο Μπάμπης ένοιωσε πως χανόταν σε επικίνδυνα μονοπάτια του μυαλού ― και ο ψυχίατρός του έλειπε σε συνέδριο… «Συγκρατήσου, Μπάμπη», είπε στον εαυτό του. «Μείνε στα βασικά… Ύστερα σκέφτηκε τον πρωθυπουργό! Τα πράγματα είχαν αλλάξει πια! Μηδενική ανοχή!»
Ο Μπάμπης ξαναπήρε τηλέφωνο στο Στοκ Σέντερ και ζήτησε από την ευγενική κυρία τον αρμόδιο. «Αμέσως!» τόνισε τσαμπουκαλεμένος.
Το χρυσό σαξόφωνο του Γιώργου Κατσαρού τώρα τον εκνεύριζε…
«Ως εδώ!», φώναξε ο Μπάμπης στον αρμόδιο. «Α, ναι, επίσης, και μη παρέκει!». Ο Μπάμπης είχε πάρει αέρα. Ένοιωθε τον ίδιο τον πρωθυπουργό πίσω του να τον υποστηρίζει. «Χώστα, Μπάμπη», άκουγε την αγαπημένη φωνή του Κώστα Καραμανλή στο δεξί του αυτί.
Στο αριστερό, άκουσε τον αρμόδιο να λέει αποσβωλωμένος, «Κύριε Μπάμπη, εσείς είστε;»
«Μηδενική ανοχή», συμπλήρωσε ικανοποιημένος με τον καινούργιο ενοχλημένο εαυτό του. Ο Ενοχλημένος Μπάμπης θα ήταν από δω και πέρα η καινούργια προσωπικότητά του.
«Σε τι;» ψέλλισε διστακτικά, λίγο μετά, ο αρμόδιος.
«Τι σε τι;» είπε μπερδεμένος ο Μπάμπης.
«Μηδενική ανοχή σε τι;» αποτόλμησε επιφυλακτικά ο αρμόδιος μην ξέροντας με ποιον έχει να κάνει. «Τόσοι και τόσοι κυκλοφορούν ελεύθεροι», σκέφτηκε…
«Έχει σημασία;» του πέταξε ο Μπάμπης. «Τραβάς κάνα ζόρι; Φέρομαι ενοχλημένος! Και δεν θα το κρατάω μέσα μου από δω και μπρος. Διεφθαρμένε!»
«Εεεε… Μήπως θα θέλατε να σας φτιάξουμε, κύριε Μπάμπη, μια ειδική παραγγελία, αποκλειστικά για σας, μια πατάτα με ρόδες; Με ένα ωραίο ζαντολάστιχο και φυμέ φλούδα; Ε, κύριε Μπάμπη;»
«Με τέσσερα!» είπε κοφτά ο Μπάμπης.
«Τι τέσσερα;»
«Ζαντολάστιχα!», είπε ο Μπάμπης. «Και να διαγράψετε και τον Πολύζο…»

Advertisements