Παρακολούθησα πάλι μικροαστικές ειδήσεις και τηλεοπτικά προγράμματα χωρίς λιπαρά. Και βγήκα στο μπαλκόνι του νου μου για να ξεθολώσω λίγο. Να ακολουθήσω τα περαστικά πουλιά του μυαλού: τις σκέψεις που φτεροκοπούσαν στις πίσω φυλλωσιές μου όση ώρα με αποχαύνωναν τεχνητές αγωνίες για συναχωμένα πτηνά… Και άκουσα μια φωνή να ψιθυρίζει:
«Φυλάξου απ’ αυτούς που χρησιμοποιούν τις λέξεις εύκολα. Φυλάξου… Φυλάξου από αυτούς που νομίζουν ότι ξέρουν για πού πάνε στη ζωή. Φυλάξου κι από σένα. Κυρίως από σένα… Φυλάξου από τις επιθυμίες σου. Απ’ όσα λαχταράς κατά βάθος και μπορούν να κάνουν τη ζωή σου σούπερ μάρκετ για παραπληγικές ψυχές.
Φυλάξου απ’ όλα όσα πιστεύεις ― από τα αυτονόητά σου. Ξαναμέτρα τσιγκούνικα κάθε πρωινό τα δεδομένα σου. Ξεκίνα από την αρχή, αν μπορείς. Κι αν δεν μπορείς, άφησε να σε οδηγήσουν τα όνειρα της νύχτας που μόλις έφυγε…
Φυλάξου από όσα μπορεί να σε κάνουν να παρεκκλίνεις από την πορεία σου: όσα μπορούν να κάνουν εκείνη την τελευταία σου εμπειρία, όταν έλθει, ανούσια. Ή λειψή σε σχέση με όσα θα μπορούσες… Να μην έχεις αφήσει απλήρωτους λογαριασμούς.
Γι’ αυτό, να το ξέρεις από τώρα και μην ακούς κανέναν: έχεις στόχο. Μπορεί να μη μοιάζει με τους στόχους των άλλων. Για σένα όμως είναι πιο σημαντικός: να μπορείς κάποτε να πεις «Ότι μπορούσα έκανα, πριν τη Μεγάλη Κατάβαση». Και να μην έχεις αφήσεις πάρα πολλά πίσω σου απραγματοποίητα: να έχεις γευτεί το μέλι και την πίκρα του κόσμου. Την χαρά του αλλά και τον πόνο του. Να μην έχεις αποφύγει τη ζωή.
Ένοιωσες κατάβαθα τι απ’ όλα αυτά που συνάντησες ήταν για σένα και τι όχι. Όταν θα φύγεις από δω, θα έχεις γνωρίσει όσα περισσότερα μπόρεσες από την γκάμα. Σχεδόν όλα.
Φυλάξου από τα υπόλοιπα…»

Advertisements