O Κώστας Καλάπας, ο διευθυντής της έγκυρης New Prooptiki Times, κοίταξε στα μάτια, σαν άντρας προς άντρα, τον Μπάμπη Καμένο, τον ασυμβίβαστο αλλά κάπως υποχόνδριο δημοσιογράφο της εφημερίδας. «Μπάμπη, θέλω ρεπορτάζ από τα κοτοπουλάδικα στα Μέγαρα! Πλήρες, με συνεντεύξεις, φωτογραφίες, τα πάντα…».
«Πες πως έγινε ήδη, αφεντικό!» είπε κοφτά και με αυτοπεποίθηση ο Μπάμπης. «Τι συμβαίνει στα Μέγαρα;» πρόσθεσε με απορία.
«Δεν έχεις ακούσει τίποτα, έτσι Μπάμπη;»
«Εεεε…. φυσικά….» είπε ξεροβήχοντας ο Μπάμπης, καθαρίζοντας δήθεν τον λαιμό του. Ήξερε πως ο Κώστας Καλάπας ανεχόταν τα πάντα, εκτός από δύο πράγματα: τα διαπλεκόμενα συμφέροντα και τους ανενημέρωτους δημοσιογράφους. «Μηδενική ανοχή!» συνήθιζε να λέει με το θεληματικό πηγούνι του να πηγαινοέρχεται, σαν να υπογράμμιζε και αυτό την αποφασιστικότητά του στην πάταξη της διαφθοράς και της δημοσιογραφικής προχειρότητας…
«Υπάρχει κάτι άλλο που πρέπει να έχω υπ’ όψιν μου, αφεντικό;» ρώτησε ο Μπάμπης ψαρεύοντας με τρόπο τον Καλάπα.
«Να κρατάς την αναπνοή σου και να προσέχεις τι πιάνεις…» ήταν τα ακατανόητα λόγια του Καλάπα…
«Έγινε αφεντικό», είπε ο Μπάμπης ξεροκαταπίνοντας. Δεν έπρεπε με κανέναν τρόπο να καταλάβει ο Καλάπας ότι είχε μέρες να διαβάσει εφημερίδες…
Ο Μπάμπης πήγε γρήγορα στην αίθουσα συντακτών και χώθηκε στο διάβασμα των εφημερίδων. Πέρασε στα γρήγορα όλη την ειδησεογραφία: ο Σαρτζετάκης συνέτριψε τους κομμουνιστοσυμμορίτας, διάφορα για την γρίππη των πτηνών, ο Απόλλωνας έχασε… Τίποτα ιδιαίτερο. «Τι συμβαίνει στα Μέγαρα, γαμώτο;» μουρμούρισε ο Μπάμπης καθώς φυλλομετρούσε την Espresso. Όχι, η Press Time ήταν. Ή η Espresso; Ίδιες ήταν…
Ο Μπάμπης μάζεψε βιαστικά τα πράγματά του και έτρεξε να προλάβει τον Προαστιακό. Θα έλυνε το μυστήριο επί τόπου…

Ένας άντρας με λέγειν…

Ο Μπάμπης θαύμασε τα βαγόνια. Ωραία ήταν… Άνοιξε να διαβάσει τις υπόλοιπες εφημερίδες. «Μέγαρα… Μέγαρα…» υπενθύμιζε κάθε τόσο στον εαυτό του όποτε ξεχνιόταν και διάβαζε τις πιο ενδιαφέρουσες στήλες των κοσμικών και των καλλιτεχνικών νέων.
Ο Προαστιακός σταμάτησε και ο Μπάμπης βγήκε στην αποβάθρα. Κοίταξε γύρω του. Μια όμορφη γυναίκα προχώρησε με αυτοπεποίθηση και ό ήχος των τακουνιών της υπνώτισε τον Μπάμπη. Την ακολούθησε. Έδειχνε να ξέρει πού πηγαίνει… Και μόνον αυτό αρκούσε για να γοητεύσει τον Μπάμπη. Γυναίκα που ξέρει πού πηγαίνει! Ξανθιά, ψηλή, με μεγάλες βάτες στο ταγιέρ της… Οι φαντασιώσεις του Μπάμπη αργοσάλεψαν στο βάθος του μυαλού του. Βγήκαν σε παράταξη από τον σταθμό και μπήκαν στο λεωφορείο. Έφτασαν στο κέντρο των Μεγάρων με τον Μπάμπη να μην μπορεί να πάρει τα μάτια του από πάνω της. Στο πεζοδρόμιο μπροστά στη στάση του λεωφορείου, μόλις κατέβηκαν, ο Μπάμπης την πλησίασε.
«Είσαστε από ’δω κυρία μου;» τη ρώτησε ο Μπάμπης με αδιάφορο ύφος. Ήξερε εκ πείρας πως η αδιαφορία ήταν ο καλύτερος τρόπος να πλησιάσεις μια γυναίκα. Οι αγέρωχοι και ελαφρώς αδιάφοροι άντρες τρέλαιναν τις γυναίκες…
«Ναι, βέβαια. Θέλετε κάτι», ρώτησε η γοητευτική άγνωστη τον Μπάμπη.
«Συμβαίνει κάτι εδώ στα Μέγαρα; Ξέρετε, είμαι δημοσιογράφος και κάνω ρεπορτάζ…»
Η γυναίκα κοίταξε τον Μπάμπη με απορία. «Ξέρετε, εδώ είναι Κόρινθος…»
«Εεεε…. Φυσικά….» Ο Μπάμπης κοίταξε την ταμπέλα από πάνω του: έδειχνε τον δρόμο προς Λουτράκι… «Τι αντίκτυπο είχαν στην Κόρινθο τα γεγονότα των Μεγάρων;» προσπάθησε να μπαλώσει την κατάσταση ο Μπάμπης.
«Ποια γεγονότα;» ρώτησε καχύποπτα η γοητευτική άγνωστη.
«Εσείς θα μου πείτε!» είπε ο Μπάμπης που είχε αρχίσει να ανακτά και πάλι την αυτοπεποίθησή του.
«Σας παρακαλώ, κύριέ μου!» είπε η γυναίκα κι έκανε να φύγει.
Ο Μπάμπης ένοιωσε τη διπλή καταστροφή να τον πλησιάζει με γοργό βήμα: θα έχανε την ξανθιά οπτασία που είχε ρίξει η μοίρα στο διάβα του και, επιπλέον, δεν θα μάθαινε τι τρέχει στα Μέγαρα… Η αντίδραση του Μπάμπη ήταν αστραπιαία, όπως αρμόζει σε έναν αποφασιστικό άντρα, έναν ασυμβίβαστο δημοσιογράφο.
«Και τώρα τι θα το κάνω το αντιγριππικό εμβόλιο που μου περισσεύει», μονολόγησε δήθεν αδιάφορα.
Η ξανθιά οπτασία σταμάτησε, γύρισε επί τόπου και κοίταξε με λαγνεία τον Μπάμπη…

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Advertisements