«Με επίκεντρο το λαμπερό γυαλί της τηλεόρασης, έχει γιγαντωθεί η εικόνα ενός “τίποτα” που παγιδεύει την πλειοψηφία του λαού μας, τη ρηχαίνει, την ευτελίζει και την αποπροσανατολίζει. Ποτέ άλλοτε, τουλάχιστον εγώ, δεν συνάντησα μεγαλύτερη αδιαφορία από έναν ολόκληρο λαό για τα ουσιαστικά του προβλήματα».
Είναι τα λόγια του Μίκη Θεοδωράκη σε εκδήλωση που έγινε προς τιμήν του στο Δήμο Καλλιθέας. Κάποια λόγια, ανάμεσα σε άλλα δικά του. Και κάποια λόγια ανάμεσα σε λόγια και λόγια που ρέουν ακατάπαυστα γύρω μας και δεν τα προσέχουμε πια καθόλου. Ο Μίκης δεν είναι, βέβαια, τυχαίος. Και παρεμβαίνει συνεχώς στα πράγματα, παρά τα χρόνια του. Άλλες φορές φαίνεται να αστοχεί, τουλάχιστον κατά τη γνώμη αρκετών, πολλές φορές όμως πηγαίνει κατευθείαν στην καρδιά των πραγμάτων, στην ουσία των καταστάσεων. Και η ουσία της σημερινής κατάστασης είναι ακριβώς η θριαμβική, λαμπερή έλλειψη ουσίας. Στα πάντα, σχεδόν… Ο Μίκης έχει δίκιο.
Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη τα κουτσομπολιά της ημέρας, το μπούστο του Σάκη και τις κομμωτικές τσαχπινιές της Άννας, τον Μαντούβαλο να κλαίει στον ώμο του Μάκη και τη μοντέλα που τσακώθηκε με κάποιον μόδιστρο. Σκέφτομαι ότι δεν είναι τυχαία η χρονική στιγμή που εμφανίζονται μαζεμένα τα σκάνδαλα και τα «σκάνδαλα». Όπως δεν είναι τυχαία και η χρονική στιγμή που υψώνονται τα λάβαρα κατά της «μηντιοκρατίας»… Η ίδια ακριβώς χρονική στιγμή που οι μεν απειλούνται. Η ίδια στιγμή που οι δε διεκδικούν.
Δεν αμφισβητώ το αληθές των σκανδάλων. Ούτε τη σημασία τους. Αναρωτιέμαι, όμως, πώς γίνεται και κατακρημνίσθηκε από τα μήντια ο Πάχτας (και το ΠΑΣΟΚ, στη συνέχεια…), και έρχεται η στιγμή που θα κατακρημνισθεί και η Νέα Δημοκρατία, από τα μήντια, εννοείται, αλλά ο κ. Στέγκος θα εξακολουθήσει, ουσιαστικά ανενόχλητος από τα ΜΜΕ, να κάνει δουλειές. Είτε με τους ίδιους, είτε άλλους με νομικούς συμβούλους…

Advertisements