Δεν κατάφερες, καλή μου, να σκεπάσεις τις μέρες σου με ροδοπέταλα, όπως λογάριαζες. Μισερές και αγχωμένες, απομακρύνονται η μία μετά την άλλη ― εσύ σταθερή, μαρμαρωμένη λες, στα δεκαοχτώ σου… Αλλά χωρίς τις ατέλειωτες ημέρες σου πια. Χωρίς σώμα, δηλαδή. Εγώ, πάλι, λέω να αφήσω τα σχέδια και τους στόχους για τους άλλους. Τους υγιείς. Εγώ θα τραβήξω το δρόμο που βλέπω μπροστά μου. Δεν μου πολυαρέσει. Αλλά θα προχωρήσω κι όπου με βγάλει. Ίσως να είμαι από άλλο χωριό…

Advertisements