Επτάμισι χιλιάδες αστυνομικοί γιόρτασαν δεόντως την επέτειο του Πολυτεχνείου… Για μια χρονιά ακόμη, η αηδία ήταν η κυρίαρχη γεύση αυτής της ημέρας. Λόγοι επισήμων στο κενό και παιδάκια και λουλουδάκια και συγκινημένες μαμάδες: για τα παιδάκια τους, φυσικά, αλλά κυρίως για την μπλα-μπλα δημοκρατία και για την μπλα-μπλα ελευθερία και α-πα-πα τρομοκρατία και α-πα-πα οι αλήτες…

20:40. Εκπληκτικό! Πρωτοφανές! Έκαψαν μια ελληνική σημαία! Οι τηλεπαρουσιαστές υφίστανται το καθιερωμένο επετειακό σοκ και κατακεραυνώνουν τους απάτριδες (Αλλά ήταν ωραία τα πλάνα με την κοκκινωπή απόχρωση…) Τώρα που θα μας «κόψουν» και το Ιντερνετ μπορεί να εκτιμήσουμε περισσότερο και την πατρίδα μας και τη σημαία της… Άντε και τους γείτονες Τούρκους με τα σήριαλ τους: να ανακαλύψουμε πόσο μας μοιάζουν και να δέρνουμε μαζί τους Ελβετούς (που έχουν και πιο φθηνό Ιντερνετ…)
Tο Σύνταγμα της πατρίδας μου, της Eλληνικής Δημοκρατίας (άρθρο 5α) ορίζει: «Kαθένας έχει δικαίωμα συμμετοχής στην Kοινωνία της Πληροφορίας. H διευκόλυνση της πρόσβασης στις πληροφορίες που διακινούνται ηλεκτρονικά, καθώς και της παραγωγής, ανταλλαγής και διάδοσής τους αποτελεί υποχρέωση του κράτους». Το κράτος, που κάποια μακρινή σχέση έχει με την πατρίδα μου, σέβεται το Σύνταγμα, τους πολίτες του και μπλα-μπλα-μπλα και πάλι… Την τηλεόραση δεν εννοούμε με το «ηλεκτρονικά»; Υπάρχει ζωή και με κλειστή την τηλεόραση;

1:00. Η νύχτα έχει προχωρήσει. Η Madeleine Peyroux την συντροφεύει με τη γλύκα και τη θλιμμένη γνώση της φωνής της. Η αλήθεια είναι πως αυτή η γυναίκα είναι μια κάποια έκπληξη: Μόνον χοντρές μαύρες έχουν τραγουδήσει έτσι τα μπλουζ… Και οι ήχοι της κάνουν τα λόγια να είναι κάτι περισσότερο από μπλα-μπλα: «Κάποιες φορές πρέπει να χάσεις τα πάντα, πριν μπορέσεις να βρεις τον δρόμο σου»…

Advertisements