«Πότε έχασα την πίστη μου;» Πότε έγινε; Ήταν άραγε κάποια καθοριστική στιγμή, ένα συγκεκριμένο χρονικό σημείο, οπότε και ξεκίνησαν όλα; Ή μήπως ήταν μια τόσο βαθμιαία διαδικασία που δεν μπορείς να ακουμπήσεις κανένα σημείο της με το δάχτυλο; Ήταν όλα προδιαγεγραμμένα από την αρχή ή υπήρξε κάποιο σημείο που όλα πήραν άλλο δρόμο από αυτόν που θα μπορούσαν να είχαν τραβήξει; Και πάλι: πότε το έλλειμμα της έσω πίστης κρύφτηκε πίσω από τους ευφημισμούς της αναζήτησης «αξιοπιστίας» και της διαθέσιμης «εμπιστοσύνης»; Πότε, άραγε, μετέθεσα έξω από μένα το κλειδί;
Βλέπω ανθρώπους γύρω μου που διατηρούν αλώβητη την πίστη τους. Σε οτιδήποτε. Και τους ζηλεύω. Πολλοί εξ αυτών δεν συνειδητοποιούν καν το χάρισμα που τους ευλογεί μυστικά, δεν βλέπουν τον άγγελο που φτερουγίζει δίπλα τους. Τους βλέπω να «αμφισβητούν» διάφορα, χωμένοι στην ασφαλή φωλιά των δυσδιάκριτων πια πίστεών τους.
Χριστούγεννα και βλέπω ανθρώπους να ξανασυναντιούνται μεταξύ τους. Σαν να ξαναβρίσκουν πάλι το αστέρι τους. Και σαν τα δώρα των μάγων να τους περίμεναν από καιρό κάτω από το δέντρο…
Κάποτε, κάπου, διάβασα πως το πρώτο σημάδι της ωριμότητας είναι η συνειδητοποίηση ότι το κουμπί της έντασης μπορεί να γυρίσει και προς τα αριστερά… Να δεις πράγματα να αναδεικνύονται και στη σιωπή, πέρα από αυτά που ορθώνονται μπροστά σου με τη δύναμη της έντασης να τα αιματώνει.
Ούτως ή άλλως, μην τα παίρνεις όλα αυτά τοις μετρητοίς. Άλλο είναι που μετράει: να βάζεις μεράκι σε ό,τι κάνεις. Και στη ζωή σου· ζήσε τη με μεράκι. Ακόμα και απέναντι σ’ ένα ψεύτικο δέντρο με λαμπιόνια και με ψεύτικες χαρές να σου γνέφουν να πλησιάσεις. Βούτηξε σ’ όλα αυτά ή φύγε μακριά. Ό,τι θες. Αλλά, είτε το ένα είτε το άλλο, κάντο ολόψυχα. Και με μεράκι…

Advertisements