Παρασκευή 13 Ιανουαρίου 2006, 00:35
Έχω από ώρα κλείσει την τηλεόραση µε τα νέα επεισόδια του κυßερνητικού ανασχηµατισµού που ßρίσκεται εν εξελίξει πάνω από έναν χρόνο τώρα… Κοντεύουν δυο χρόνια κι αυτήν την κυßέρνηση µόνο «στάσιµη» δεν µπορείς να την πεις ― στις φωτογραφίες της πρώτης ορκωµοσίας, οσονούπω, θα έχει αποµείνει υπουργός µόνον ο Καραµανλής…
Σαν ζωντανός οργανισµός που γερνάει και οι πρώτες φωτογραφίες του δεν µοιάζουν σε πολλά µε την τωρινή του εικόνα. Κάποιο µάτι, ßέßαια, µπορεί να διακρίνει µια χειρονοµία, ένα ßλέµµα που ταξίδεψε αλώßητο στο χρόνο.
Κάποιος φίλος µου είπε προχθές πως εµφάνισε, επιτέλους, φωτογραφίες µας που είχε τραßήξει κάποια Χριστούγεννα, επτά χρόνια πριν… Αναρωτιέµαι πώς θα χτυπήσουν στα µάτια µου όταν τις δω. Όπως και να ’ναι, πιστεύω πως έχει δίκιο: οι φωτογραφίες είναι σαν το κρασί. Ή σαν πολλά άλλα της ζωής. Που θέλουν τον καιρό τους. Εσύ συνεχίζεις τη ζωή σου και αυτές, ερήµην σου, «γίνονται» σε κάποιο συρτάρι. Κι όταν είναι έτοιµες, σε χτυπούν: είτε σαν σκούντηµα στον ώµο, είτε σαν γροθιά. Στο στοµάχι, φυσικά, εκεί που είσαι πιο ευάλωτος. Νοµίζοντας εύχαρις στην καθεµέρα σου πως όσα πέρασαν χωνεύτηκαν και χάθηκαν. Και να ’τα µπροστά σου: τα κοιτάς να ζωντανεύουν, το κατά δύναµιν. Νοµίζεις. Αυτά είναι που σε κοιτούν. Αυτός εκεί στη φωτογραφία, αυτός δεξιά µε τα γυαλιά ―δεν έχει κάνει ακόµη φαλάκρα―, σε κοιτάζει και ζυγίζει την τωρινή ζωή σου. Την µετράει µε άλλα µέτρα από τα δικά σου. Θε μου, δώσε να μου κλείσει το μάτι με κρυφή συνενοχή… Μη γελάς. Εσένα δεν σου ’χει κλείσει ποτέ ο εαυτός σου το μάτι μέσα από κάποια παλιά φωτογραφία;

00:58
Ακούω ένα καψουροτράγουδο στο ραδιόφωνο: Για δες… Ο µπαγάσας έχει κλέψει στίχους από τον Μανόλη Αναγνωστάκη.
«Εποχές 2, ΙΙ»: Φυσάει πολύ απ’ το σπασµένο τούτο τζάµι. ( Ποιος έριξε φεύγοντας τις καρέκλες στο πάτωµα; )

Advertisements