Το κρύο ήταν τσουχτερό τις τελευταίες μέρες. Η ζεστή αγκαλιά της New Prooptiki Times, της εφημερίδας που αποφασιστικά έδινε την μάχη της ενημέρωσης, φαινόταν να μην καλύπτει πια τον Μπάμπη Καμένο, τον διάσημο (για την αναποφασιστικότητά του) δημοσιογράφο. Ο Μπάμπης δεν ήξερε τι να κάνει. Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών είχαν καταλυτική επίδραση πάνω του. Και τον είχαν φέρει σε πολύ δύσκολη θέση.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…
Ήταν μια όμορφη, ζεστή φιλική συγκέντρωση. Οι δημοσιογράφοι της New Prooptiki Times είχαν συναντηθεί σ’ ένα απόμερο ταβερνάκι και απολάμβαναν τους μεζέδες και το κρασί. Λίγο η καλή παρέα, λίγο το αλκοόλ που έρεε άφθονο στις φλέβες των συνδαιτημόνων, κάποια στιγμή, στο τσακίρ κέφι, αποφάσισαν να κόψουν και μια πίτα. Δεν το είχαν προετοιμάσει, βέβαια, αλλά κι αυτή η χορτόπιτα στο τραπέζι θα έκανε τη δουλειά της.
Και την έκανε… Αμέσως η κουβέντα γλίστρησε στα της δουλειάς. Ο Μπάμπης δεν μπορούσε να φανταστεί πώς κάποιοι δημοσιογράφοι με τόσο αλκοόλ στις φλέβες τους μπόρεσαν να βρουν το κουμπί που έγραφε REC και, πολύ περισσότερο, να το πατήσουν κιόλας…

Με το αφεντικό…

Ο Μπάμπης μπήκε διστακτικά στο γραφείο του Διευθυντή της New Prooptiki Times. Ήλπιζε πως η παχιά μοκέτα θα σκέπαζε τον ήχο από τα αβέβαια βήματά του. Τι διάολο τον ήθελε ο Διευθυντής; Δεν ήταν και φιλαράκια να πεις…
― Κάθησε, Μπάμπη, είπε ο Διευθυντής ουδέτερα. Οι προθέσεις του παρέμεναν αδιευκρίνιστες… Ο Μπάμπης κάθισε αμίλητος στην πολυθρόνα. Μαζί του ένοιωσε να κάθεται στην ίδια πολυθρόνα και ο πονοκέφαλος από το χθεσινοβραδινό μεθύσι…
― Μπάμπη, είναι αλήθεια πως χθες το βράδυ με αποκάλεσες «ανόητο κι αγράμματο»;
― Όχι! Είναι ψέμα! Ποτέ δεν είπα τέτοιο πράγμα! απάντησε αμέσως ο Μπάμπης.
― Μπάμπη, τότε αυτό εδώ τι είναι;
Ο Διευθυντής πάτησε το PLAY στο μαγνητόφωνο που βρισκόταν πάνω στο γραφείο του και η φωνή του Μπάμπη που ακούστηκε να γεμίζει το δωμάτιο τού φάνηκε σαν μια απειλή που ερχόταν πίσω από τα ποτήρια που τσούγκριζαν μεταξύ τους και τα πιρούνια που χτύπαγαν στα πιάτα…
― Εεεε, πρόκειται για υποκλοπή! Ήταν μια κλειστή φιλική συγκέντρωση, άκουσε ο Μπάμπης τον εαυτό του να λέει…
― Πώς κλειστή, δηλαδή;
― Ε, αφού δεν σας είχαμε καλέσει… Κλειστή ήταν…
― Και οι δημοσιογράφοι τι δουλειά είχαν εκεί;
― Όλοι οι φίλοι μου είναι δημοσιογράφοι… Είναι τραγικό, ψέλλισε ο Μπάμπης με γνήσια συντριβή. Η ζωή μου είναι ένας φαύλος κύκλος…
― Και πριν γιατί μου είπες ψέματα;
― Επειδή είμαι δημοσιογράφος κι εγώ; αποτόλμησε να απαντήσει με ερώτηση ο Μπάμπης.
Η αλήθεια ήταν ότι ούτε στον ίδιο δεν φαινόταν πειστικό…
― Και οι δημοσιογράφοι λένε ψέματα; ρώτησε επιφυλακτικά ο Διευθυντής.
― Έχετε δίκιο… Δεν λένε… Μια ιδέα άστραψε ξαφνικά στο μυαλό του Μπάμπη σαν έκτακτο δελτίο ειδήσεων: Εκτός αν υπάρχουν λόγοι εθνικού συμφέροντος! Το είπε.
― Υπήρχαν λόγοι εθνικού συμφέροντος!
― Τι λόγοι δηλαδή; ρώτησε μπερδεμένος ο Διευθυντής.
― Σύμφωνα με την δική μου πληροφόρηση από τον Μπάμπη, στον οποίο έχω εμπιστοσύνη, δεν συμμετείχα σε αυτή τη συνάντηση!
― Και ποιος μιλάει εδώ στην κασέτα; Ο εκδότης ξαναπάτησε το PLAY: ακούστηκαν φωνές, γκλιν – γκλιν από τα πιάτα και τα ποτήρια, η φωνή του αρχισυντάκτη να τραγουδάει «Πες μας τι πίνεις κι εμάς δε μας δίνεις». Και ξαφνικά η φωνή του Μπάμπη να λέει…
Ο Μπάμπης πετάχτηκε και σκέπασε με τη φωνή του το μαγνητόφωνο:
― Και πού ξέρουμε αν αυτός που έγραψε την κασέτα δεν κάνει λαθρεμπόριο;
― Τι λαθρεμπόριο, Μπάμπη;
― Μην αλλάζουμε θέμα τώρα… είπε ο Μπάμπης. Το ξανασκέφτηκε. Δεν έβγαζε νόημα. Κύριε εκδότα, να κάνουμε συνταγματική αναθεώρηση, δοκίμασε πάλι.
― Τι λες Μπάμπη; Είσαι καλά; Σου συμβαίνει κάτι;
Μια καινούργια ιδέα πέρασε από το μυαλό του Μπάμπη:
― Ε, λοιπόν, δεν είπα ψέματα! Η αλήθεια είναι ότι είπα «ο Διευθυντής μας είναι απτόητος! Αυτό είπα! Απτόητος συνεχίζει τον αγώνα για την ενημέρωση του ελληνικού λαού, για την ελευθεροτυπία, για την…» Ο Μπάμπης κόμπιασε… Μετά δεν θυμάμαι και πολλά… Εκτός από τον αρχισυντάκτη μας να τραγουδάει με φωνή γιαγιάς «έντεκα οκτώ ογδόνταααα»… Α, ναι! Είπα, επίσης, μετά το σφηνάκι με τη ρακή, και ότι ο Διευθυντής μας συνεχίζει ακάματος τον αγώνα για… Ή μήπως είπα αδάμαστος; Να το ξανακούσουμε!
― Μπάμπη, με περνάς για βλάκα;
― «Κλάκα» είπατε; Γιατί να σας περνώ για κλάκα; Τι σημαίνει αυτό;
Ο Διευθυντής κοίταξε τον Μπάμπη σαν να μην πίστευε στ’ αυτιά του. Ο Μπάμπης κοίταξε την μοκέτα. «Σαν καινούργια φαίνεται…» σκέφτηκε. Το ένοιωθε: ως συντάκτης της New Prooptiki Times είχε κλείσει τον βιοϊστορικό του κύκλο.

Χωρίς οικογένεια…

Η παραλία στον Φλοίσβο ήταν έρημη. Ο παγωμένος αγέρας τρύπωνε ανάμεσα στα ρούχα και σταγόνες από τα αγριεμένα κύματα έφταναν μέχρι την Ποσειδώνος. Ο Μπάμπης τις ένοιωθε στο πρόσωπό του σαν τα δάκρυα που δεν είχε καταφέρει να νοιώσει στα μάτια του όταν βγήκε, τρεις ώρες πριν, από το λογιστήριο της New Prooptiki Times. Καθώς κατέβαινε στην αμμουδιά περνούσαν από το μυαλό του εικόνες των τελευταίων δύο χρόνων στην εφημερίδα. Ο Ρόδης χωρίς κουστούμι, με τα μανίκια του πουκάμισου ανεβασμένα στους αγκώνες ανέμελα σαν τον Παπαμιχαήλ στη σκαλωσιά… Η Μαργαρίτη να τον κοιτά επιτιμητικά… Ο διευθυντής να του τρώει το σάντουιτς…
Ένας κόμπος είχε εγκατασταθεί για τα καλά στον λαιμό του Μπάμπη τις τελευταίες ώρες. Η ζωή του δεν θα ήταν πια η ίδια… Θα της έλειπε η ουσία, το πιο βασικό στοιχείο της… Σαν νιάτα χωρίς έρωτα… Σαν κυβέρνηση χωρίς τον Γιακουμάτο…
Περπάτησε στην αμμουδιά με φόντο το ηλιοβασίλεμα. Σε κάποιο σημείο στάθηκε, κοίταξε την άμμο, κι έγραψε τ’ όνομά της: New Prooptiki Times! Έπνιξε έναν λυγμό και ανέβηκε με βιαστικά βήματα προς την πλατεία… Είχε πάρει την απόφασή του: θα έγραφε βιβλίο! Θα γινόταν συγγραφέας! Περιμένοντας στο φανάρι της Ποσειδώνος ένοιωσε τη βεβαιότητα πως η απόφασή του ήταν σωστή να πλημμυρίζει το είναι του! Οι οιωνοί από τους θεούς είχαν φανεί μπροστά στα μάτια του Μπάμπη σαν περιστέρια στον ώμο του Καρατζαφέρη! Ναι, ήταν αλήθεια! Στο «Φλοκαφέ» απέναντι καθόταν ο ίδιος ο Νίκος Παπανδρέου!

Advertisements