Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2006, 22:25
Πολλά στις μέρες μας ακολουθούν δρόμους που, πιθανόν, να μην μπορώ να τους καταλάβω γιατί η γενιά μου απλώνει τις κουρτίνες της στο νου και την καρδιά μου. Ναι, πολλά μπορεί να μην τα καταλαβαίνω, ή να τα ερμηνεύω στραβά. Οι καινούργιοι φύλακες του «ίσιου γυαλού» (που αναμετρά τ’ αρμενίσματά μας) μπορεί να ξέρουν καλύτερα, μπορεί να ακούν φωνές που εγώ δεν μπορώ πια να ακούσω. Φυσικό είναι. Νομίζω, όμως, πως η δημοσιογραφία έχει πλέον καταντήσει μια άσκηση στην τέχνη του να μιλάς χωρίς να λές τίποτα ουσιαστικά. Δεν μιλάω (τουλάχιστον, όχι μόνον) για το αστείο γαϊτανάκι του μάρκετινγκ, πολιτικού ή μη, των δελτίων Τύπου και της υπεκφυγής που μισοκρύβεται πίσω από τον σεβασμό της «δημοσιογραφικής δεοντολογίας» όσον αφορά το «γράμμα» της δουλειάς μας. Τάχα μου, ενόσω το «πνεύμα» της το έχει παραδώσει από καιρό ― και χωρίς νεκρολογίες. Η αρμόδια «Κεντρική Επιτροπή», εμείς όλοι δηλαδή, γραφιάδες και αστέρες αυτής της δουλειάς, παριστάνουμε πως αυτή η μούμια είναι ζωντανή, ρετουσάρουμε τις φωτογραφίες και προσπαθούμε να πείσουμε πως υπάρχει ακόμη κάτι που λέγεται «δημόσιος λόγος». Πως δεν αποτελεί ευφημισμό για το αλισβερίσι τεχνικών των δημοσίων σχέσεων… Το ξέρουμε όλοι, κι ας μην το παραδέχονται πολλοί εξ ημών: «όπλο» του δημοσιογράφου δεν είναι η πένα του. Αυτά είναι για τις σχολικές εκθέσεις (που, παρεμπιπτόντως, στις μέρες μας περνούν για δημοσιογραφία…). Όπλο του δημοσιογράφου είναι η ατζέντα του: οι γνωριμίες του στον ιστό των αλληλοεξυπηρετήσεων που ονομάζεται «κοινωνική ζωή».

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2006, 18:31
Έπιασε πάλι μια βροχή ― ήρεμη, χαμηλών τόνων. Προσπαθεί, η γλυκειά μου, να σκεπάσει την καταιγίδα που λυσσομανά μέσα μου.
Στιγμές τη βλέπω να μου γνέφει, να μου λέει κάτι σαν «Μην χάνεσαι σε αυτά, ανόητε, τα μικρά και καθημερινά». Κάτι σαν «Προστάτευσε τον χρόνο σου, μην τον ξοδεύεις άσκοπα». Ίσα που προλαβαίνω να σκεφτώ πως δεν είπε «ασυλλόγιστα». Κάτι είναι κι αυτό… Κι αμέσως μετά αφήνομαι να με ξαναπάρει η ακόρεστη χοάνη της κάθε μέρας, των απαιτήσεων που οι συνάνθρωποί μου αποφασίζουν να εναποθέσουν πάνω μου, των προσωπικών μου στοιχημάτων που χάνω κάθε φορά…

Advertisements