Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2006, 01:01

Αγαπητό ημερολόγιο,
με φοβίζει αυτή η ιστορία με τους μουσουλμάνους που διαμαρτύρονται για τα σκίτσα του Μωάμεθ… Όχι, δεν με φοβίζουν οι μουσουλμάνοι. Οι φανατικοί με φοβίζουν. Και φανατικοί υπάρχουν παντού, σε Δύση και Ανατολή, σε Βορρά και Νότο. Μη σου πω ότι φοβάμαι πως και εξωγήινοι να εμφανιστούν κάποια στιγμή, μάλλον φανατικοί θα είναι. Γιατί ξέρω πολύ καλά, αγαπητό ημερολόγιο, πως οι φανατικοί είναι πάντοτε πιο αποτελεσματικοί… Έχουν ορμή, προσήλωση, κίνητρα που οι ανεκτικοί και νηφάλιοι άνθρωποι δεν έχουν… Γι’ αυτό φοβάμαι: γεμάτος ο μουσουλμανικός κόσμος από φανατικούς, γεμάτος και ο εβραϊκός, γεμάτος και με ανάλογη παράδοση και ο χριστιανικός, είτε στην ευρωπαϊκή είτε στην αμερικανική εκδοχή του… Και η Ιστορία δεν φαίνεται να διδάσκει κανέναν…

01:30
Καθώς γράφω οι σκέψεις τρέχουν πιο γρήγορα από τα δάχτυλα στο πληκτρολόγιο. Και το θυμικό μετατοπίζεται. Διαβάζω κάποια blog στο Ιντερνετ και νοιώθω την πικρία και τον θυμό πολλών ανθρώπων να σιγοκαίει μεταμφιεσμένη σε χίλιες δυο μορφές. Οι περισσότεροι προσπαθούν να εκτονώσουν, μάλλον μάταια, το αφόρητο συναίσθημα πως η ζωή έχει σταθεί άδικη μαζί τους. Δεν θα σου κρύψω, αγαπητό ημερολόγιο, πως έχω αισθανθεί κι εγώ έτσι κάποιες φορές. Αλλά κάθε φορά που γλιστρούσα σε αυτό το συναίσθημα, έλεγα στον εαυτό μου: Ε, ναι, λοιπόν, η ζωή είναι άδικη. Φυσικά, τι περίμενες; Καλά, βλάκας είσαι; Τώρα το κατάλαβες; Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, έχεις δύο επιλογές – διεξόδους. Είτε να αυτοκτονήσεις και να ξεμπερδέψεις, είτε να το πάρεις απόφαση και να ζήσεις μ’ αυτό. Μαζί και αγκαλιά με αυτό, χωρίς μεμψιμοιρίες και χωρίς γκρίνια (και γράψε blog, άμα θέλεις, για κάποιον άλλο, πιο δημιουργικό, σε τελική ανάλυση, λόγο). Στην ψυχολογία, όλο αυτό θα ονομαζόταν κάτι σαν «η αρχή της πραγματικότητας»…
Γι’ αυτό σου λέω: η ζωή δεν είναι ούτε δίκαιη ούτε άδικη. Είναι, απλώς, αδιάφορη. Εσύ αποφασίζεις τι θα κάνεις μαζί της…

Advertisements