Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2006, 22:04
Στιγμές θυμάμαι την Κ.: την είχα γνωρίσει χρόνια πριν, μαζί με τον άντρα της. Ήμουν νέος, αλλά κι εκείνη ήταν νέα: πολύ νέα για να παίξει σωστά τον ρόλο της ως μητέρα. Οι κοπέλες παντρεύονταν πιο νέες τότε… Βέβαια, λάτρευε την κορούλα της, το πανέμορφο μικρό κουκλί της, αυτό το πλασματάκι που έκανε τη ζωή να μοιάζει με θαύμα. Αλλά και κάτι βαθειά μέσα της την απειλούσε: αυτός ο καινούργιος ρόλος, αυτή η υπέροχη δέσμευση, δεν έπαυε να είναι μια δέσμευση. Ναι, αυτό το μωρό αντιπροσώπευε τον δρόμο της στη ζωή. Και, φυσικά, όλους τους υπολοιπους δρόμους που δεν θα ακολουθούσε ποτέ. Αυτό το θαυματάκι αποτελούσε, τρόπον τινά, τη συμπύκνωση όσων δεν θα ζούσε ποτέ.
Η αμφιθυμία είχε πάρει τη θέση της στην καρδιά της. Ο θησαυρός της ήταν ταυτοχρόνως το μεγάλο της βάρος. Συνέχισε να ανταποκρίνεται στον ρόλο της όσο μπορούσε καλύτερα. Ίσως κάπου να απώθησε βαθύτερα μέσα της και την άβολη αίσθηση της αμφιθυμίας, της Υψηλής Αντίφασης που χωρίς να το καλοκαταλάβει είχε κάνει τη ζωή της πριν καλά – καλά αρχίσει.
Και τα χρόνια πέρασαν. Και κάποια στιγμή η ψυχή της, όπως γίνεται συνήθως, άρχισε να ζητάει τα ρέστα της. Τους λογαριασμούς που δεν είχαν πληρωθεί. Και οι τόκοι υπερημερίας άρχισαν να την πνίγουν. Οι πιστωτές της ψυχής είναι πάντα αδιάφοροι για τα μικρά σου δράματα, για τη μικρή ζωή σου… Μοιάζουν κι αυτοί με μικρά παιδιά που κατοικούν λάθρα μέσα σου, χρόνια μετά την δική σου ενηλικίωση, αιώνια παιδιά, εγωκεντρικά και απαιτητικά. Που δεν ξεχνούν ποτέ αυτά που νομίζουν ότι τους χρωστάς. Κατάλαβε τότε πως αυτά τα παράξενα πλασματάκια που λαθροβιούν βαθιά μέσα μας, είναι μάλλον ο εαυτός μας. Ο πραγματικός εαυτός μας, μισοθαμμένος πίσω από εκείνον που φτιάξαμε κάποια στιγμή για να διεκδικήσουμε αποδοχή και ράκη ασφάλειας, νόημα και στόχους…

Advertisements